حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْحَرَّانِيُّ عَنْ ابْنِ إِسْحَاقَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ بِنْتِ جَحْشٍ أَنَّهَااسْتُحِيضَتْ فَسَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهَا بِالْغُسْلِ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ وَإِنْ كَانَتْ لَتَخْرُجُ مِنْ الْمِرْكَنِ وَقَدْ عَلَتْ حُمْرَةُ الدَّمِ عَلَى الْمَاءِ فَتُصَلِّي
Ummu Habiba bint Jahsh (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u istihoza boʻldi va Rasululloh ﷺdan soʻradi. U zot unga har namozga gʻusl qilishni buyurdilar. U togʻoradan chiqar, qonning qizilligi suv ustiga chiqib turar edi, u esa namoz oʻqir edi.Умму Ҳабиба бинт Жаҳш (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у истиҳоза бўлди ва Расулуллоҳ ﷺдан сўради. У зот унга ҳар намозга ғусл қилишни буюрдилар. У тоғорадан чиқар, қоннинг қизиллиги сув устига чиқиб турар эди, у эса намоз ўқир эди.