حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَنْبَأَنَا حُصَيْنٌ عَنْ هِلَالِ بْنِ يِسَافٍأَنَّ رَجُلًا كَانَ نَازِلًا فِي دَارِ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ قَالَ فَلَطَمَ خَادِمًا قَالَ فَغَضِبَ سُوَيْدٌ فَقَالَ أَمَا وَجَدْتَ إِلَّا حُرَّ وَجْهِهِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنِي وَنَحْنُ سَابِعُ سَبْعَةٍ مِنْ وَلَدِ مُقَرِّنٍ وَمَا لَنَا خَادِمٌ إِلَّا وَاحِدٌ عَمَدَ إِلَيْهِ وَاحِدٌ فَلَطَمَهُ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا رَجَعْنَا أَنْ نُعْتِقَهُ فَأَعْتَقْنَاهُ
Hilol ibn Yasofdan rivoyat qilinadiki, bir kishi Suvayd ibn Muqarrinning hovlisida turar edi. U bir xizmatchiga tarsaki urdi. Shunda Suvayd gʻazablanib: «Uning yuzidan boshqa joyni topmadingmi? Men oʻzimni shunday koʻrganman: biz Muqarrinning farzandlaridan yetti kishi edik, bizda bittadan boshqa xizmatchi yoʻq edi. Birimiz atay unga tarsaki urdi. Shunda Rasululloh ﷺ bizga qaytganimizda uni ozod qilishimizni buyurdilar. Biz uni ozod qildik», dedi.Ҳилол ибн Ясофдан ривоят қилинадики, бир киши Сувайд ибн Муқарриннинг ҳовлисида турар эди. У бир хизматчига тарсаки урди. Шунда Сувайд ғазабланиб: «Унинг юзидан бошқа жойни топмадингми? Мен ўзимни шундай кўрганман: биз Муқарриннинг фарзандларидан етти киши эдик, бизда биттадан бошқа хизматчи йўқ эди. Биримиз атай унга тарсаки урди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ бизга қайтганимизда уни озод қилишимизни буюрдилар. Биз уни озод қилдик», деди.