(Abul-Havroʼ) aytdi: U zot bizga mana bu duoni oʻrgatar edilar: «Allohumma-hdiniy fiyman hadayt, va oafiniy fiyman oafayt, va tavallaniy fiyman tavallayt, va boorik liy fiymaa aʼtoyt, va qiniy sharra maa qodoyt, innaka taqdiy va laa yuqdoo alayk, innahu laa yazillu man voolayt» (Ey Allohim, meni hidoyat qilganlaring qatorida hidoyat qilgin, ofiyat berganlaring qatorida ofiyat bergin, doʻst tutganlaring qatorida doʻst tutgin, ato qilgan narsangda menga baraka bergin, hukm qilgan narsang yomonligidan meni saqlagin; albatta, Sen hukm qilasan, Senga qarshi hukm qilinmaydi; albatta, Sen doʻst tutgan kishi xor boʻlmaydi). Shuʼba aytdi: Oʻylaymanki, u buni ham aytgan: «tabaarokta robbanaa va taoalayt». Shuʼba (yana) aytdi: Menga buni undan eshitgan kishi soʻzlab bergan edi; soʻngra men uning otasi vafotidan keyin Mahdiyning huzuriga chiqqanida bu hadisni soʻzlaganini oʻzim eshitdim va u «tabaarokta va taoalayt» (soʻzida) shubha qilmadi. Men Shuʼbaga: «Sen bunda shubha qilyapsan-ku», dedim. U: «Bunda shubha yoʻq», dedi.(Абул-Ҳаврў) айтди: У зот бизга мана бу дуони ўргатар эдилар: «Аллоҳумма-ҳдиний фийман ҳадайт, ва оафиний фийман оафайт, ва тавалланий фийман таваллайт, ва боорик лий фиймаа аътойт, ва қиний шарра маа қодойт, иннака тақдий ва лаа юқдоо алайк, иннаҳу лаа язиллу ман воолайт» (Эй Аллоҳим, мени ҳидоят қилганларинг қаторида ҳидоят қилгин, офият берганларинг қаторида офият бергин, дўст тутганларинг қаторида дўст тутгин, ато қилган нарсангда менга барака бергин, ҳукм қилган нарсанг ёмонлигидан мени сақлагин; албатта, Сен ҳукм қиласан, Сенга қарши ҳукм қилинмайди; албатта, Сен дўст тутган киши хор бўлмайди). Шуъба айтди: Ўйлайманки, у буни ҳам айтган: «табаарокта роббанаа ва таоалайт». Шуъба (яна) айтди: Менга буни ундан эшитган киши сўзлаб берган эди; сўнгра мен унинг отаси вафотидан кейин Маҳдийнинг ҳузурига чиққанида бу ҳадисни сўзлаганини ўзим эшитдим ва у «табаарокта ва таоалайт» (сўзида) шубҳа қилмади. Мен Шуъбага: «Сен бунда шубҳа қиляпсан-ку», дедим. У: «Бунда шубҳа йўқ», деди.