حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ قَالَ أَبِي كَمَا حَدَّثَنِي ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُنْدُبٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ جُنْدُبِ بْنِ مَكِيثٍ الْجُهَنِيِّ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَالِبَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْكَلْبِيَّ كَلْبَ لَيْثٍ إِلَى بَنِي مُلَوَّحٍ بِالْكَدِيدِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُغِيرَ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَكُنْتُ فِي سَرِيَّتِهِ فَمَضَيْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا بِقُدَيْدٍ لَقِينَا بِهِ الْحَارِثَ بْنَ مَالِكٍ وَهُوَ ابْنُ الْبَرْصَاءِ اللَّيْثِيُّ فَأَخَذْنَاهُ فَقَالَ إِنَّمَا جِئْتُ لِأُسْلِمَ فَقَالَ غَالِبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا جِئْتَ مُسْلِمًا فَلَنْ يَضُرَّكَ رِبَاطُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَإِنْ كُنْتَ عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ اسْتَوْثَقْنَا مِنْكَ قَالَ فَأَوْثَقَهُ رِبَاطًا ثُمَّ خَلَّفَ عَلَيْهِ رَجُلًا أَسْوَدَ كَانَ مَعَنَا فَقَالَ امْكُثْ مَعَهُ حَتَّى نَمُرَّ عَلَيْكَ فَإِنْ نَازَعَكَ فَاجْتَزَّ رَأْسَهُ قَالَ ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا بَطْنَ الْكَدِيدِ فَنَزَلْنَا عُشَيْشِيَةً بَعْدَ الْعَصْرِ فَبَعَثَنِي أَصْحَابِي فِي رَبِيئَةٍ فَعَمَدْتُ إِلَى تَلٍّ يُطْلِعُنِي عَلَى الْحَاضِرِ فَانْبَطَحْتُ عَلَيْهِ وَذَلِكَ الْمَغْرِبَ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَنَظَرَ فَرَآنِي مُنْبَطِحًا عَلَى التَّلِّ فَقَالَ لِامْرَأَتِهِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى عَلَى هَذَا التَّلِّ سَوَادًا مَا رَأَيْتُهُ أَوَّلَ النَّهَارِ فَانْظُرِي لَا تَكُونُ الْكِلَابُ اجْتَرَّتْ بَعْضَ أَوْعِيَتِكِ قَالَ فَنَظَرَتْ فَقَالَتْ لَا وَاللَّهِ مَا أَفْقِدُ شَيْئًا قَالَ فَنَاوِلِينِي قَوْسِي وَسَهْمَيْنِ مِنْ كِنَانَتِي قَالَ فَنَاوَلَتْهُ فَرَمَانِي بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِي جَنْبِي

Jundub ibn Makis al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Gʻolib ibn Abdulloh al-Kalbiyni — Kalb Laysdan — Kadiddagi Banu Mulavvahga yubordilar va ularga hujum qilishni buyurdilar. U chiqdi, men ham uning saryasida edim. Biz yurib, Qudaydga yetganimizda u yerda Horis ibn Molikni — u Ibnul-Barsoʼ al-Laysiydir — uchratdik va uni tutdik. U: «Men faqat musulmon boʻlish uchun keldim», dedi. Gʻolib ibn Abdulloh: «Agar sen musulmon boʻlib kelgan boʻlsang, bir kecha-kunduz bogʻlanib turishing senga zarar qilmaydi; agar bundan boshqa (niyatda) boʻlsang, biz sendan xotirjam boʻlamiz», dedi. Soʻng uni mahkam bogʻladi va uning yoniga biz bilan birga boʻlgan qora tanli bir kishini qoldirib: «U bilan birga tur, toki biz yoningdan oʻtgunimizcha; agar u senga qarshilik qilsa, boshini kes», dedi. Soʻng biz yurib, Kadid vodiysiga yetdik va asrdan keyin, kechqurun tushdik. Sheriklarim meni kuzatuvchi qilib yubordilar. Men (dushman) qoʻnalgʻasi koʻrinadigan bir tepalikka bordim va shom paytida unga engashib yotdim. Ulardan bir kishi chiqib qaradi va meni tepalikda yotgan holda koʻrib qoldi. U xotiniga: «Vallohi, men bu tepalikda kunning avvalida koʻrmagan bir qoralikni koʻryapman. Qara-chi, itlar idishlaringdan birortasini sudrab ketmadimikin», dedi. U (xotini) qaradi va: «Yoʻq, vallohi, men hech narsani yoʻqotmabman», dedi. U: «Unda menga kamonimni va oʻqdonimdan ikkita oʻqni uzat», dedi. U uzatdi. Bas, u menga oʻq otib, uni yonimga qadadi.Жундуб ибн Макис ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Ғолиб ибн Абдуллоҳ ал-Калбийни — Калб Лайсдан — Кадиддаги Бану Мулавваҳга юбордилар ва уларга ҳужум қилишни буюрдилар. У чиқди, мен ҳам унинг сарясида эдим. Биз юриб, Қудайдга етганимизда у ерда Ҳорис ибн Моликни — у Ибнул-Барсў ал-Лайсийдир — учратдик ва уни тутдик. У: «Мен фақат мусулмон бўлиш учун келдим», деди. Ғолиб ибн Абдуллоҳ: «Агар сен мусулмон бўлиб келган бўлсанг, бир кеча-кундуз боғланиб туришинг сенга зарар қилмайди; агар бундан бошқа (ниятда) бўлсанг, биз сендан хотиржам бўламиз», деди. Сўнг уни маҳкам боғлади ва унинг ёнига биз билан бирга бўлган қора танли бир кишини қолдириб: «У билан бирга тур, токи биз ёнингдан ўтгунимизча; агар у сенга қаршилик қилса, бошини кес», деди. Сўнг биз юриб, Кадид водийсига етдик ва асрдан кейин, кечқурун тушдик. Шерикларим мени кузатувчи қилиб юбордилар. Мен (душман) қўналғаси кўринадиган бир тепаликка бордим ва шом пайтида унга энгашиб ётдим. Улардан бир киши чиқиб қаради ва мени тепаликда ётган ҳолда кўриб қолди. У хотинига: «Валлоҳи, мен бу тепаликда куннинг аввалида кўрмаган бир қораликни кўряпман. Қара-чи, итлар идишларингдан бирортасини судраб кетмадимикин», деди. У (хотини) қаради ва: «Йўқ, валлоҳи, мен ҳеч нарсани йўқотмабман», деди. У: «Унда менга камонимни ва ўқдонимдан иккита ўқни узат», деди. У узатди. Бас, у менга ўқ отиб, уни ёнимга қадади.