حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ حَدَّثَنِي شَيْخٌ مِنْ فَهْمٍ قَالَ وَأَظُنُّهُ يُسَمَّى مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ وَأَظُنُّهُ حِجَازِيًّا أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ يُحَدِّثُ ابْنَ الزُّبَيْرِوَقَدْ نُحِرَتْ لِلْقَوْمِ جَزُورٌ أَوْ بَعِيرٌ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْقَوْمُ يُلْقُونَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّحْمَ يَقُولُ أَطْيَبُ اللَّحْمِ لَحْمُ الظَّهْرِ
Abdulloh ibn Jaʼfar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi — qavm uchun bir tuya soʻyilgan edi — u Rasululloh ﷺdan eshitgan edi: odamlar Rasululloh ﷺga goʻsht keltirishardi, u zot esa: «Goʻshtning eng yaxshisi belning goʻshtidir», derdilar.Абдуллоҳ ибн Жаъфар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади — қавм учун бир туя сўйилган эди — у Расулуллоҳ ﷺдан эшитган эди: одамлар Расулуллоҳ ﷺга гўшт келтиришарди, у зот эса: «Гўштнинг энг яхшиси белнинг гўштидир», дердилар.