حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ بَابٍ عَنْ حَجَّاجٍ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ أَنَّهُ قَالَإِنَّ آخِرَ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِحْدَى يَدَيْهِ رُطَبَاتٌ وَفِي الْأُخْرَى قِثَّاءٌ وَهُوَ يَأْكُلُ مِنْ هَذِهِ وَيَعَضُّ مِنْ هَذِهِ وَقَالَ إِنَّ أَطْيَبَ الشَّاةِ لَحْمُ الظَّهْرِ
Abdulloh ibn Jaʼfar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺni oxirgi marta koʻrganimda, u zotning bir qoʻllarida yangi xurmolar, ikkinchisida bodring bor edi; u zot bundan yeb, bundan tishlab turardilar. Va u zot: «Albatta, qoʻyning eng yaxshi (goʻshti) — belning goʻshtidir», dedilar.Абдуллоҳ ибн Жаъфар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺни охирги марта кўрганимда, у зотнинг бир қўлларида янги хурмолар, иккинчисида бодринг бор эди; у зот бундан еб, бундан тишлаб турардилар. Ва у зот: «Албатта, қўйнинг энг яхши (гўшти) — белнинг гўштидир», дедилар.