حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ اسْتَأْذَنَهُ فِي الْعُمْرَةِ فَأَذِنَ لَهُ فَقَالَ يَا أَخِي لَا تَنْسَنَا مِنْ دُعَائِكَ وَقَالَ بَعْدُ فِي الْمَدِينَةِ يَا أَخِي أَشْرِكْنَا فِي دُعَائِكَ فَقَالَ عُمَرُ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ لِقَوْلِهِ يَا أَخِي.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺdan umra qilishga izn soʻradi, u zot unga izn berib: «Ey ukam, bizni duoingdan unutma», dedilar. Va keyinroq Madinada: «Ey ukam, bizni duoingga sherik qil», dedilar. Umar: «Menga ‹Ey ukam› deganlari uchun, uning oʻrniga quyosh nur sochadigan hamma narsa berilishini ham yoqtirmayman (yaʼni u soʻz men uchun hamma narsadan qadrliroq)», dedi.