حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَاثَةَ عَنْ مَسْلَمَةَ الْجُهَنِيِّ قَالَ سَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَبَرِحَ ظَبْيٌ فَمَالَ فِي شِقِّهِ فَاحْتَضَنْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَطَيَّرْتَ قَالَ إِنَّمَا الطِّيَرَةُ مَا أَمْضَاكَ أَوْ رَدَّكَ
Fazl ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Bir kuni Rasululloh ﷺ bilan birga chiqdim. Shunda bir kiyik (yoʻldan) oʻtib, u zotning tomonlariga burildi, men esa uni quchoqlab oldim va: «Ey Allohning Rasuli, siz shumlandingizmi?» dedim. U zot: «Shumlanish — faqat seni (ishingga) yurgizgan yoki (undan) qaytargan narsadir», dedilar.Фазл ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ билан бирга чиқдим. Шунда бир кийик (йўлдан) ўтиб, у зотнинг томонларига бурилди, мен эса уни қучоқлаб олдим ва: «Эй Аллоҳнинг Расули, сиз шумландингизми?» дедим. У зот: «Шумланиш — фақат сени (ишингга) юргизган ёки (ундан) қайтарган нарсадир», дедилар.