حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ قَالَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍاتَّهِمُوا رَأْيَكُمْ فَلَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ نَسْتَطِيعُ أَنْ نَرُدَّ أَمْرَهُ لَرَدَدْنَاهُ وَاللَّهِ مَا وَضَعْنَا سُيُوفَنَا عَنْ عَوَاتِقِنَا مُنْذُ أَسْلَمْنَا لِأَمْرٍ يُفْظِعُنَا إِلَّا أَسْهَلَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ نَعْرِفُهُ إِلَّا هَذَا الْأَمْرَ مَا سَدَدْنَا خَصْمًا إِلَّا انْفَتَحَ لَنَا خَصْمٌ آخَرُ
Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu) aytdi: «Oʻz raʼyingizni ayblanglar! Abu Jandal kuni oʻzimizni koʻrgan edim; agar uning ishini qaytarishga qodir boʻlganimizda, albatta uni qaytarar edik. Allohga qasamki, islomga kirganimizdan beri bizni qiynagan bir ish uchun qilichlarimizni yelkalarimizdan qoʻymadikki, u bizni oʻzimiz taniydigan bir ishga oson eltmagan boʻlsin — mana shu ishdan boshqa. Biz bir yoriqni bekitsak, bizga albatta boshqa yoriq ochilaverdi».Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу) айтди: «Ўз раъйингизни айбланглар! Абу Жандал куни ўзимизни кўрган эдим; агар унинг ишини қайтаришга қодир бўлганимизда, албатта уни қайтарар эдик. Аллоҳга қасамки, исломга кирганимиздан бери бизни қийнаган бир иш учун қиличларимизни елкаларимиздан қўймадикки, у бизни ўзимиз танийдиган бир ишга осон элтмаган бўлсин — мана шу ишдан бошқа. Биз бир ёриқни бекитсак, бизга албатта бошқа ёриқ очилаверди».