حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا فُضَيْلٌ يَعْنِي ابْنَ غَزْوَانَ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَيُّ يَوْمٍ هَذَا قَالُوا هَذَا يَوْمٌ حَرَامٌ قَالَ أَيُّ بَلَدٍ هَذَا قَالُوا بَلَدٌ حَرَامٌ قَالَ فَأَيُّ شَهْرٍ هَذَا قَالُوا شَهْرٌ حَرَامٌ قَالَ إِنَّ أَمْوَالَكُمْ وَدِمَاءَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا ثُمَّ أَعَادَهَا مِرَارًا ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ مِرَارًا قَالَ يَقُولُ ابْنُ عَبَّاسٍ وَاللَّهِ إِنَّهَا لَوَصِيَّةٌ إِلَى رَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ قَالَ أَلَا فَلْيُبَلِّغْ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ لَا تَرْجِعُوا بَعْدِي كُفَّارًا يَضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَابَ بَعْضٍ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Vidolashuv hajida: «Ey odamlar! Bu qaysi kun?» dedilar. Ular: «Bu harom (muqaddas) kun», dedilar. U zot: «Bu qaysi shahar?» dedilar. Ular: «Harom shahar», dedilar. U zot: «Bu qaysi oy?» dedilar. Ular: «Harom oy», dedilar. U zot: «Albatta, mollaringiz, qonlaringiz va nomuslaringiz — mana shu shahringizda, mana shu oyingizda, mana shu kuningizning hurmatidek — sizlarga haromdir (daxlsizdir)», dedilar. Soʻng buni bir necha bor takrorladilar. Keyin boshlarini osmonga koʻtarib: «Allohim, yetkazdimmi?» deb bir necha marta aytdilar. (Rovi) aytdi: Ibn Abbos: «Allohga qasamki, bu — u zotning Robbi azza va jallaga (qilgan) vasiyatlari edi», der edi. Soʻng u zot: «Ogoh boʻlinglar! Hozir boʻlgan hozir boʻlmaganga yetkazsin. Mendan keyin bir-biringizning boʻyningizni chopadigan kofirlar(dek) boʻlib qaytmanglar», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Видолашув ҳажида: «Эй одамлар! Бу қайси кун?» дедилар. Улар: «Бу ҳаром (муқаддас) кун», дедилар. У зот: «Бу қайси шаҳар?» дедилар. Улар: «Ҳаром шаҳар», дедилар. У зот: «Бу қайси ой?» дедилар. Улар: «Ҳаром ой», дедилар. У зот: «Албатта, молларингиз, қонларингиз ва номусларингиз — мана шу шаҳрингизда, мана шу ойингизда, мана шу кунингизнинг ҳурматидек — сизларга ҳаромдир (дахлсиздир)», дедилар. Сўнг буни бир неча бор такрорладилар. Кейин бошларини осмонга кўтариб: «Аллоҳим, етказдимми?» деб бир неча марта айтдилар. (Рови) айтди: Ибн Аббос: «Аллоҳга қасамки, бу — у зотнинг Робби азза ва жаллага (қилган) васиятлари эди», дер эди. Сўнг у зот: «Огоҳ бўлинглар! Ҳозир бўлган ҳозир бўлмаганга етказсин. Мендан кейин бир-бирингизнинг бўйнингизни чопадиган кофирлар(дек) бўлиб қайтманглар», дедилар.