حَدَّثَنِي وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ آدَمَ بْنِ سُلَيْمَانَ مَوْلَى خَالِدِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ {إِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ} قَالَ دَخَلَ قُلُوبَهُمْ مِنْهَا شَيْءٌ لَمْ يَدْخُلْ قُلُوبَهُمْ مِنْ شَيْءٍ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَسَلَّمْنَا فَأَلْقَى اللَّهُ الْإِيمَانَ فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ} قَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ آدَمُ هَذَا هُوَ أَبُو يَحْيَى بْنُ آدَمَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Ushbu {Koʻnglingizdagini oshkor qilsangiz ham, yashirsangiz ham, Alloh sizlarni u bilan hisob-kitob qiladi} oyati nozil boʻlganda, ularning qalblariga hech qachon hech narsadan kirmagan (ogʻirlik) kirdi. Shunda Nabiy ﷺ: «‹Eshitdik, itoat qildik va boʻysundik›, denglar», dedilar. Bas, Alloh ularning qalblariga iymonni soldi va Alloh azza va jalla {Paygʻambar oʻziga Robbidan nozil qilingan (narsa)ga iymon keltirdi va moʻminlar (ham). Har biri Allohga, Uning farishtalariga, kitoblariga va paygʻambarlariga iymon keltirdi; ‹Uning paygʻambarlaridan birortasini (boshqasidan) ajratmaymiz›, dedilar; va: ‹Eshitdik va itoat qildik; (ey) Robbimiz, Sening magʻfiratingni (soʻraymiz) va qaytish (faqat) Sengadir›. Alloh hech bir jonni kuchi yetadigan narsadan boshqasiga taklif qilmaydi; (u) kasb qilgan (yaxshilik) oʻziga, qilgan (yomonlik) oʻzigadir. ‹(Ey) Robbimiz, agar unutsak yoki xato qilsak, bizni (jazoga) tutmagin. (Ey) Robbimiz, bizdan oldingilarga yuklaganing kabi bizning ustimizga ogʻir yuk yuklamagin. (Ey) Robbimiz, bizga kuchimiz yetmaydigan narsani yuklamagin. Bizni avf et, bizni magʻfirat qil va bizga rahm qil. Sen Mavlomizsan; bas, bizni kofir qavm ustidan gʻolib qilgin›} (oyatlarini) nozil qildi. Abu Abdurrahmon aytdi: Bu Odam — Yahyo ibn Odamning otasidir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Ушбу {Кўнглингиздагини ошкор қилсангиз ҳам, яширсангиз ҳам, Аллоҳ сизларни у билан ҳисоб-китоб қилади} ояти нозил бўлганда, уларнинг қалбларига ҳеч қачон ҳеч нарсадан кирмаган (оғирлик) кирди. Шунда Набий ﷺ: «‹Эшитдик, итоат қилдик ва бўйсундик›, денглар», дедилар. Бас, Аллоҳ уларнинг қалбларига иймонни солди ва Аллоҳ азза ва жалла {Пайғамбар ўзига Роббидан нозил қилинган (нарса)га иймон келтирди ва мўминлар (ҳам). Ҳар бири Аллоҳга, Унинг фаришталарига, китобларига ва пайғамбарларига иймон келтирди; ‹Унинг пайғамбарларидан бирортасини (бошқасидан) ажратмаймиз›, дедилар; ва: ‹Эшитдик ва итоат қилдик; (эй) Роббимиз, Сенинг мағфиратингни (сўраймиз) ва қайтиш (фақат) Сенгадир›. Аллоҳ ҳеч бир жонни кучи етадиган нарсадан бошқасига таклиф қилмайди; (у) касб қилган (яхшилик) ўзига, қилган (ёмонлик) ўзигадир. ‹(Эй) Роббимиз, агар унутсак ёки хато қилсак, бизни (жазога) тутмагин. (Эй) Роббимиз, биздан олдингиларга юклаганинг каби бизнинг устимизга оғир юк юкламагин. (Эй) Роббимиз, бизга кучимиз етмайдиган нарсани юкламагин. Бизни авф эт, бизни мағфират қил ва бизга раҳм қил. Сен Мавломизсан; бас, бизни кофир қавм устидан ғолиб қилгин›} (оятларини) нозил қилди. Абу Абдурраҳмон айтди: Бу Одам — Яҳё ибн Одамнинг отасидир.