حَدَّثَنَا يُونُسُ وَحَسَنُ بْنُ مُوسَى الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَدْ رَفَعَهُ قَالَ كَانَ إِذَا نَزَلَ مَنْزِلًا فَأَعْجَبَهُ الْمَنْزِلُ أَخَّرَ الظُّهْرَ حَتَّى يَجْمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَإِذَا سَارَ وَلَمْ يَتَهَيَّأْ لَهُ الْمَنْزِلُ أَخَّرَ الظُّهْرَ حَتَّى يَأْتِيَ الْمَنْزِلَ فَيَجْمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ قَالَ حَسَنٌ كَانَ إِذَا سَافَرَ أَلِنَزَلَ مَنْزِلًا
Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi — bilishimcha, uni marfuʼ qilgan —: U zot bir manzilga tushsalar va manzil u zotga yoqsa, peshinni kechiktirib, peshin bilan asrni jamlar edilar. Agar yurib ketsalar va manzil muyassar boʻlmasa, peshinni manzilga yetgunlaricha kechiktirib, soʻng peshin bilan asrni jamlar edilar. Hasan: U zot safarga chiqsalar (yoki: bir manzilga tushsalar), dedi.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади — билишимча, уни марфуъ қилган —: У зот бир манзилга тушсалар ва манзил у зотга ёқса, пешинни кечиктириб, пешин билан асрни жамлар эдилар. Агар юриб кетсалар ва манзил муяссар бўлмаса, пешинни манзилга етгунларича кечиктириб, сўнг пешин билан асрни жамлар эдилар. Ҳасан: У зот сафарга чиқсалар (ёки: бир манзилга тушсалар), деди.