Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺ qizlaridan birining huzuriga keldilar — u jon berayotgan edi. U zot uni olib, tizzalariga qoʻydilar, u shu holda jon berdi. Shunda u zotning koʻzlaridan yosh oqdi, Ummu Ayman esa yigʻladi. Unga: «Rasululloh ﷺning huzurlarida yigʻlaysanmi?» deyildi. U: «Rasululloh ﷺ yigʻlab turganlarida men nega yigʻlamay?» dedi. U zot: «Men yigʻlayotganim yoʻq, bu — rahm-shafqatdir. Albatta, moʻminning joni ikki yoni orasidan chiqadi, u esa Alloh azza va jallaga hamd aytib turadi», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺ қизларидан бирининг ҳузурига келдилар — у жон бераётган эди. У зот уни олиб, тиззаларига қўйдилар, у шу ҳолда жон берди. Шунда у зотнинг кўзларидан ёш оқди, Умму Айман эса йиғлади. Унга: «Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида йиғлайсанми?» дейилди. У: «Расулуллоҳ ﷺ йиғлаб турганларида мен нега йиғламай?» деди. У зот: «Мен йиғлаётганим йўқ, бу — раҳм-шафқатдир. Албатта, мўминнинг жони икки ёни орасидан чиқади, у эса Аллоҳ азза ва жаллага ҳамд айтиб туради», дедилар.