حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ عَنْ قَيْسِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَحْسِبُهُ رَفَعَهُقَالَ كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَاءِ وَمِلْءَ الْأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi — roviy uni marfuʼ deb oʻylaydi —: U zot rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida: «Samiʼallohu liman hamidah, Allohumma Rabbana lakal-hamd, milʼas-samoi va milʼal-arzi va milʼa mo shiʼta min shayʼin baʼd», der edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади — ровий уни марфуъ деб ўйлайди —: У зот рукуъдан бошларини кўтарганларида: «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Аллоҳумма Раббана лакал-ҳамд, милъас-самои ва милъал-арзи ва милъа мо шиъта мин шайъин баъд», дер эдилар.