Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺ jon berayotgan qizlarini olib, bagʻirlariga bosdilar va koʻkraklari orasiga qoʻydilar. Bas, (qizlari) u zotning qoʻllarida vafot etdi. Shunda Ummu Ayman faryod qildi. Unga: «Rasululloh ﷺning huzurlarida yigʻlaysanmi?» deyildi. U: «Yo Rasululloh, sizni ham yigʻlayotganingizni koʻrmayapmanmi?» dedi. U zot: «Men yigʻlayotganim yoʻq; bu — rahmatdir. Albatta, moʻmin har holatda har qanday yaxshilikdadir: uning joni ikki yoni orasidan chiqadi, u esa Alloh azza va jallaga hamd aytayotgan boʻladi», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺ жон бераётган қизларини олиб, бағирларига босдилар ва кўкраклари орасига қўйдилар. Бас, (қизлари) у зотнинг қўлларида вафот этди. Шунда Умму Айман фарёд қилди. Унга: «Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида йиғлайсанми?» дейилди. У: «Ё Расулуллоҳ, сизни ҳам йиғлаётганингизни кўрмаяпманми?» деди. У зот: «Мен йиғлаётганим йўқ; бу — раҳматдир. Албатта, мўмин ҳар ҳолатда ҳар қандай яхшиликдадир: унинг жони икки ёни орасидан чиқади, у эса Аллоҳ азза ва жаллага ҳамд айтаётган бўлади», дедилар.