Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Jinlar vahiyni eshitar edilar. Ular bir soʻzni eshitib, unga oʻn (soʻz) qoʻshar edilar; eshitganlari haq, qoʻshganlari esa botil boʻlardi. Bundan oldin yulduzlar bilan otilmas edi. Nabiy ﷺ (paygʻambar qilib) yuborilganlarida esa ulardan biri oʻz oʻrniga borishi bilan unga uchqun otilib, tekkan narsasini kuydiradigan boʻldi. Ular buni Ibliska shikoyat qildilar. U: «Bu — sodir boʻlgan bir ishdan boshqa narsa emas», dedi va lashkarlarini tarqatdi. Ular Naxlaning ikki togʻi orasida namoz oʻqiyotgan Nabiy ﷺning oldilariga duch keldilar. Soʻng uning oldiga kelib xabar berdilar. U: «Yerda sodir boʻlgan hodisa mana shudir», dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Жинлар ваҳийни эшитар эдилар. Улар бир сўзни эшитиб, унга ўн (сўз) қўшар эдилар; эшитганлари ҳақ, қўшганлари эса ботил бўларди. Бундан олдин юлдузлар билан отилмас эди. Набий ﷺ (пайғамбар қилиб) юборилганларида эса улардан бири ўз ўрнига бориши билан унга учқун отилиб, теккан нарсасини куйдирадиган бўлди. Улар буни Иблиска шикоят қилдилар. У: «Бу — содир бўлган бир ишдан бошқа нарса эмас», деди ва лашкарларини тарқатди. Улар Нахланинг икки тоғи орасида намоз ўқиётган Набий ﷺнинг олдиларига дуч келдилар. Сўнг унинг олдига келиб хабар бердилар. У: «Ерда содир бўлган ҳодиса мана шудир», деди.