Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺning huzurlarida ikki kishi daʼvolashdi; qasam ulardan biriga tushdi. U: «Oʻzidan oʻzga iloh yoʻq Alloh bilan qasamki, uning menda hech narsasi yoʻq», deb qasam ichdi. Shunda Jibril Nabiy ﷺga tushib: «U yolgʻonchidir; uning haqi bunda bordir», dedi. Bas, u zot unga haqini berishni buyurdilar; qasamining kafforati esa uning «La ilaha illalloh»ni tanishi — yoki unga guvohlik berishi — boʻldi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺнинг ҳузурларида икки киши даъволашди; қасам улардан бирига тушди. У: «Ўзидан ўзга илоҳ йўқ Аллоҳ билан қасамки, унинг менда ҳеч нарсаси йўқ», деб қасам ичди. Шунда Жибрил Набий ﷺга тушиб: «У ёлғончидир; унинг ҳақи бунда бордир», деди. Бас, у зот унга ҳақини беришни буюрдилар; қасамининг каффорати эса унинг «Ла илаҳа иллаллоҳ»ни таниши — ёки унга гувоҳлик бериши — бўлди.