حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ أَبِي يَحْيَى الْأَعْرَجِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَاخْتَصَمَ رَجُلَانِ فَدَارَتْ الْيَمِينُ عَلَى أَحَدِهِمَا فَحَلَفَ بِاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ مَا لَهُ عَلَيْهِ حَقٌّ فَنَزَلَ جِبْرِيلُ فَقَالَ مُرْهُ فَلْيُعْطِهِ حَقَّهُ فَإِنَّ الْحَقَّ قِبَلَهُ وَهُوَ كَاذِبٌ وَكَفَّارَةُ يَمِينِهِ مَعْرِفَتُهُ بِاللَّهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ أَوْ شَهَادَتُهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Ikki kishi janjallashib qoldi va qasam ulardan biriga tushdi. U: «Oʻzidan oʻzga iloh boʻlmagan Allohga qasamki, uning menda haqqi yoʻq», deb qasam ichdi. Shunda Jibril tushib: «Unga buyur, haqqini bersin! Zero, haq uning zimmasidadir, u esa yolgʻonchidir. Qasamining kafforati — uning Allohni Undan oʻzga iloh yoʻq deb tanishidir» — yoki: «Undan oʻzga iloh yoʻq deb guvohlik berishidir» — dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Икки киши жанжаллашиб қолди ва қасам улардан бирига тушди. У: «Ўзидан ўзга илоҳ бўлмаган Аллоҳга қасамки, унинг менда ҳаққи йўқ», деб қасам ичди. Шунда Жибрил тушиб: «Унга буюр, ҳаққини берсин! Зеро, ҳақ унинг зиммасидадир, у эса ёлғончидир. Қасамининг каффорати — унинг Аллоҳни Ундан ўзга илоҳ йўқ деб танишидир» — ёки: «Ундан ўзга илоҳ йўқ деб гувоҳлик беришидир» — деди.