Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Jannat eshigi oldida ikki moʻmin — dunyoda (birga) boʻlgan boy moʻmin va faqir moʻmin uchrashdi. Faqir jannatga kiritildi, boy esa Alloh xohlagancha ushlab turildi, soʻng jannatga kiritildi. Faqir uni koʻrib: ‹Ey birodarim, seni nima ushlab qoldi? Vallohi, shu qadar ushlab turildingki, men sening haqingda qoʻrqib ketdim›, deydi. U esa: ‹Ey birodarim, men sendan keyin dahshatli, yoqimsiz bir joyda ushlab turildim; senga yetib kelgunimcha mendan shunday ter oqdiki, agar unga mingta tuya — barchasi shoʻra oʻt yeydiganlaridan — kelsa, undan qonib qaytgan boʻlar edi›, deydi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Жаннат эшиги олдида икки мўмин — дунёда (бирга) бўлган бой мўмин ва фақир мўмин учрашди. Фақир жаннатга киритилди, бой эса Аллоҳ хоҳлаганча ушлаб турилди, сўнг жаннатга киритилди. Фақир уни кўриб: ‹Эй биродарим, сени нима ушлаб қолди? Валлоҳи, шу қадар ушлаб турилдингки, мен сенинг ҳақингда қўрқиб кетдим›, дейди. У эса: ‹Эй биродарим, мен сендан кейин даҳшатли, ёқимсиз бир жойда ушлаб турилдим; сенга етиб келгунимча мендан шундай тер оқдики, агар унга мингта туя — барчаси шўра ўт ейдиганларидан — келса, ундан қониб қайтган бўлар эди›, дейди».