حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ عَطَاءٍ عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ قَدْ اشْتَكَى فَطَافَ بِالْبَيْتِ عَلَى بَعِيرٍ وَمَعَهُ مِحْجَنٌ كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ اسْتَلَمَهُ بِهِ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَنَاخَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ keldilar, u zot betob boʻlgan edilar. Bas, Baytni tuya ustida tavof qildilar; qoʻllarida egri tayoq (mihjan) bor edi, uning yonidan har oʻtganlarida uni oʻsha bilan istilom qilar edilar. Tavoflarini tugatgach, (tuyani) choʻktirib, ikki rakʼat namoz oʻqidilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ келдилар, у зот бетоб бўлган эдилар. Бас, Байтни туя устида тавоф қилдилар; қўлларида эгри таёқ (миҳжан) бор эди, унинг ёнидан ҳар ўтганларида уни ўша билан истилом қилар эдилар. Тавофларини тугатгач, (туяни) чўктириб, икки ракъат намоз ўқидилар.