حَدَّثَنَا أَبُو عُمَرَ الضَّرِيرُ أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا كَانَتْ اللَّيْلَةُ الَّتِي أُسْرِيَ بِي فِيهَا أَتَتْ عَلَيَّ رَائِحَةٌ طَيِّبَةٌ فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ مَا هَذِهِ الرَّائِحَةُ الطَّيِّبَةُ فَقَالَ هَذِهِ رَائِحَةُ مَاشِطَةِ ابْنَةِ فِرْعَوْنَ وَأَوْلَادِهَا قَالَ قُلْتُ وَمَا شَأْنُهَا قَالَ بَيْنَا هِيَ تُمَشِّطُ ابْنَةَ فِرْعَوْنَ ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ سَقَطَتْ الْمِدْرَى مِنْ يَدَيْهَا فَقَالَتْ بِسْمِ اللَّهِ فَقَالَتْ لَهَا ابْنَةُ فِرْعَوْنَ أَبِي قَالَتْ لَا وَلَكِنْ رَبِّي وَرَبُّ أَبِيكِ اللَّهُ قَالَتْ أُخْبِرُهُ بِذَلِكَ قَالَتْ نَعَمْ فَأَخْبَرَتْهُ فَدَعَاهَا فَقَالَ يَا فُلَانَةُ وَإِنَّ لَكِ رَبًّا غَيْرِي قَالَتْ نَعَمْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَمَرَ بِبَقَرَةٍ مِنْ نُحَاسٍ فَأُحْمِيَتْ ثُمَّ أَمَرَ بِهَا أَنْ تُلْقَى هِيَ وَأَوْلَادُهَا فِيهَا قَالَتْ لَهُ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً قَالَ وَمَا حَاجَتُكِ قَالَتْ أُحِبُّ أَنْ تَجْمَعَ عِظَامِي وَعِظَامَ وَلَدِي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ وَتَدْفِنَنَا قَالَ ذَلِكَ لَكِ عَلَيْنَا مِنْ الْحَقِّ قَالَ فَأَمَرَ بِأَوْلَادِهَا فَأُلْقُوا بَيْنَ يَدَيْهَا وَاحِدًا وَاحِدًا إِلَى أَنْ انْتَهَى ذَلِكَ إِلَى صَبِيٍّ لَهَا مُرْضَعٍ وَكَأَنَّهَا تَقَاعَسَتْ مِنْ أَجْلِهِ قَالَ يَا أُمَّهْ اقْتَحِمِي فَإِنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَاقْتَحَمَتْقَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ تَكَلَّمَ أَرْبَعَةٌ صِغَارٌ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام وَصَاحِبُ جُرَيْجٍ وَشَاهِدُ يُوسُفَ وَابْنُ مَاشِطَةِ ابْنَةِ فِرْعَوْنَ حَدَّثَنَا
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Meni tunda sayr ettirilgan kecha boʻlganida, menga yoqimli bir hid keldi. Men: ‹Ey Jibril, bu qanday yoqimli hid?› dedim. U: ‹Bu Firʼavn qizining sochini taraydigan ayol va uning bolalarining hididir›, dedi. Men: ‹Uning ishi qanday edi?› dedim. U dedi: ‹Bir kuni u Firʼavnning qizini tarayotgan edi, birdan qoʻlidan taroq tushib ketdi-da, u: Bismillah, dedi. Firʼavnning qizi unga: Otammi? dedi. U: Yoʻq, balki mening Robbim ham, sening otangning Robbi ham Allohdir, dedi. (Qiz): Buni unga xabar beraymi? dedi. U: Ha, dedi. Bas, (qiz) unga xabar berdi. U (Firʼavn) uni chaqirib: Ey falonchi, sening mendan oʻzga Robbing bormi? dedi. U: Ha, mening Robbim ham, sening Robbing ham Allohdir, dedi. Shunda u misdan (yasalgan) sigirni qizdirishga buyurdi, soʻng uni ham, bolalarini ham unga tashlashga amr qildi. U (ayol) unga: Sendan bir hojatim bor, dedi. U: Hojating nima? dedi. U: Mening suyaklarimni va bolalarimning suyaklarini bir kiyimga jamlab, bizni dafn qilishingni yaxshi koʻraman, dedi. U: Bu — senga bizning zimmamizdagi haqdir, dedi›. Bas, u bolalariga buyurdi va ular birin-ketin uning koʻz oʻngida (unga) tashlandi; toki (navbat) uning emizikli chaqalogʻiga yetganida, u goʻyo shu bola sababli orqaga tortingandek boʻldi. Shunda (chaqaloq): Onajon, oʻzingni tashla, chunki dunyo azobi oxirat azobidan yengilroqdir, dedi. Bas, u oʻzini tashladi». (Roviy) dedi: Ibn Abbos dedi: «Toʻrt goʻdak (beshikda) gapirgan: Iyso ibn Maryam (alayhissalom), Jurayjning sohibi, Yusufning guvohi va Firʼavn qizining sochini taraydigan ayolning oʻgʻli».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Мени тунда сайр эттирилган кеча бўлганида, менга ёқимли бир ҳид келди. Мен: ‹Эй Жибрил, бу қандай ёқимли ҳид?› дедим. У: ‹Бу Фиръавн қизининг сочини тарайдиган аёл ва унинг болаларининг ҳидидир›, деди. Мен: ‹Унинг иши қандай эди?› дедим. У деди: ‹Бир куни у Фиръавннинг қизини тараётган эди, бирдан қўлидан тароқ тушиб кетди-да, у: Бисмиллаҳ, деди. Фиръавннинг қизи унга: Отамми? деди. У: Йўқ, балки менинг Роббим ҳам, сенинг отангнинг Робби ҳам Аллоҳдир, деди. (Қиз): Буни унга хабар берайми? деди. У: Ҳа, деди. Бас, (қиз) унга хабар берди. У (Фиръавн) уни чақириб: Эй фалончи, сенинг мендан ўзга Роббинг борми? деди. У: Ҳа, менинг Роббим ҳам, сенинг Роббинг ҳам Аллоҳдир, деди. Шунда у мисдан (ясалган) сигирни қиздиришга буюрди, сўнг уни ҳам, болаларини ҳам унга ташлашга амр қилди. У (аёл) унга: Сендан бир ҳожатим бор, деди. У: Ҳожатинг нима? деди. У: Менинг суякларимни ва болаларимнинг суякларини бир кийимга жамлаб, бизни дафн қилишингни яхши кўраман, деди. У: Бу — сенга бизнинг зиммамиздаги ҳақдир, деди›. Бас, у болаларига буюрди ва улар бирин-кетин унинг кўз ўнгида (унга) ташланди; токи (навбат) унинг эмизикли чақалоғига етганида, у гўё шу бола сабабли орқага тортингандек бўлди. Шунда (чақалоқ): Онажон, ўзингни ташла, чунки дунё азоби охират азобидан енгилроқдир, деди. Бас, у ўзини ташлади». (Ровий) деди: Ибн Аббос деди: «Тўрт гўдак (бешикда) гапирган: Ийсо ибн Марям (алайҳиссалом), Журайжнинг соҳиби, Юсуфнинг гувоҳи ва Фиръавн қизининг сочини тарайдиган аёлнинг ўғли».