حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ مَالِكٍ عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ كُرَيْبٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَبِتُّ عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ فَقُلْتُ لَأَنْظُرَنَّ إِلَى صَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَطُرِحَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وِسَادَةٌ فَنَامَ فِي طُولِهَا وَنَامَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَامَ نِصْفَ اللَّيْلِ أَوْ قَبْلَهُ أَوْ بَعْدَهُ فَجَعَلَ يَمْسَحُ النَّوْمَ عَنْ نَفْسِهِ ثُمَّ قَرَأَ الْآيَاتِ الْعَشْرَ الْأَوَاخِرَ مِنْ آلِ عِمْرَانَ حَتَّى خَتَمَ ثُمَّ قَامَ فَأَتَى شَنًّا مُعَلَّقًا فَأَخَذَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي فَقُمْتُ فَصَنَعْتُ مِثْلَ مَا صَنَعَ ثُمَّ جِئْتُ فَقُمْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِي ثُمَّ أَخَذَ بِأُذُنِي فَجَعَلَ يَفْتِلُهَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ أَوْتَرَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Men xolam Maymunaning oldida tunadim va: «Albatta, Rasululloh ﷺning namozlariga qarayman», dedim. Rasululloh ﷺga bir yostiq tashlandi; u zot uning uzunasiga yotib uxladilar, ahllari ham uxladi. Soʻng yarim kechada — yoki undan sal oldin, yoki sal keyin — turdilar va yuzlaridan uyquni arta boshladilar. Soʻng Ol-i Imronning oxirgi oʻn oyatini — to xatm qilgunlariga qadar — oʻqidilar. Soʻng turib, osilgan bir meshga kelib, uni olib tahorat qildilar, soʻng turib namoz oʻqiy boshladilar. Men (ham) turib, u zot qilgan kabi qildim, soʻng kelib u zotning yonlarida turdim. U zot qoʻllarini boshimga qoʻydilar, soʻng qulogʻimdan tutib, uni (sekin) bura boshladilar. Soʻng ikki rakat, soʻng ikki rakat, soʻng ikki rakat, soʻng ikki rakat, soʻng ikki rakat, soʻng ikki rakat oʻqidilar, soʻng vitr oʻqidilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен холам Маймунанинг олдида тунадим ва: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺнинг намозларига қарайман», дедим. Расулуллоҳ ﷺга бир ёстиқ ташланди; у зот унинг узунасига ётиб ухладилар, аҳллари ҳам ухлади. Сўнг ярим кечада — ёки ундан сал олдин, ёки сал кейин — турдилар ва юзларидан уйқуни арта бошладилар. Сўнг Ол-и Имроннинг охирги ўн оятини — то хатм қилгунларига қадар — ўқидилар. Сўнг туриб, осилган бир мешга келиб, уни олиб таҳорат қилдилар, сўнг туриб намоз ўқий бошладилар. Мен (ҳам) туриб, у зот қилган каби қилдим, сўнг келиб у зотнинг ёнларида турдим. У зот қўлларини бошимга қўйдилар, сўнг қулоғимдан тутиб, уни (секин) бура бошладилар. Сўнг икки ракат, сўнг икки ракат, сўнг икки ракат, сўнг икки ракат, сўнг икки ракат, сўнг икки ракат ўқидилар, сўнг витр ўқидилар.