حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَابْنُ بَكْرٍ قَالَا أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَيُّ حِينٍ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أُصَلِّيَ الْعِشَاءَ إِمَامًا أَوْ خِلْوًا قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُأَعْتَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً بِالْعِشَاءِ حَتَّى رَقَدَ النَّاسُ وَاسْتَيْقَظُوا وَرَقَدُوا وَاسْتَيْقَظُوا فَقَامَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ الصَّلَاةَ قَالَ عَطَاءٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَخَرَجَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ الْآنَ يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً وَاضِعٌ يَدَهُ عَلَى شَقِّ رَأْسِهِ فَقَالَ لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لَأَمَرْتُهُمْ أَنْ يُصَلُّوهَا كَذَلِكَ
Ibn Jurayj aytdi: Men Atodan: «Xufton namozini imom boʻlib yoki yolgʻiz oʻzim qaysi vaqtda oʻqishimni yoqtirasan?» deb soʻradim. U: Men Ibn Abbosning shunday deganini eshitdim, dedi: Rasululloh ﷺ bir kecha xuftonni shu qadar kechiktirdilarki, odamlar uxlab uygʻondilar, yana uxlab uygʻondilar. Shunda Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) turib: «Namoz!» dedi. Ato aytdi: Ibn Abbos dedi: Allohning nabiysi ﷺ chiqdilar — goʻyo men hozir ham u zotga qarab turgandekman —, boshlaridan suv tomar, qoʻllarini boshlarining bir tomoniga qoʻygan edilar. Soʻng u zot: «Ummatimga ogʻirlik qilmasa edi, ularga (xuftonni) shu vaqtda oʻqishni buyurgan boʻlardim», dedilar.Ибн Журайж айтди: Мен Атодан: «Хуфтон намозини имом бўлиб ёки ёлғиз ўзим қайси вақтда ўқишимни ёқтирасан?» деб сўрадим. У: Мен Ибн Аббоснинг шундай деганини эшитдим, деди: Расулуллоҳ ﷺ бир кеча хуфтонни шу қадар кечиктирдиларки, одамлар ухлаб уйғондилар, яна ухлаб уйғондилар. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) туриб: «Намоз!» деди. Ато айтди: Ибн Аббос деди: Аллоҳнинг набийси ﷺ чиқдилар — гўё мен ҳозир ҳам у зотга қараб тургандекман —, бошларидан сув томар, қўлларини бошларининг бир томонига қўйган эдилар. Сўнг у зот: «Умматимга оғирлик қилмаса эди, уларга (хуфтонни) шу вақтда ўқишни буюрган бўлардим», дедилар.