حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ سُفْيَانَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَصَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَلَمْ يَزَلْ قَائِمًا حَتَّى هَمَمْتُ بِأَمْرٍ سُوءٍ قُلْنَا وَمَا هَمَمْتَ بِهِ قَالَ هَمَمْتُ أَنْ أَجْلِسَ وَأَدَعَهُ
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kechasi men Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqidim. U zot shu qadar (uzoq) qoim turdilarki, oxiri men bir yomon ishni qasd qildim. Biz: «Nimani qasd qilding?» dedik. U: «Oʻtirib olib, u zotni (qoim holda) tashlab qoʻyishni qasd qildim», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир кечаси мен Набий ﷺ билан намоз ўқидим. У зот шу қадар (узоқ) қоим турдиларки, охири мен бир ёмон ишни қасд қилдим. Биз: «Нимани қасд қилдинг?» дедик. У: «Ўтириб олиб, у зотни (қоим ҳолда) ташлаб қўйишни қасд қилдим», деди.