حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَصَلَّيْتُ وَقُمْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَلَمْ يَزَلْ قَائِمًا حَتَّى هَمَمْتُ بِأَمْرِ سَوْءٍ قَالَ قُلْنَا مَا هَمَمْتَ قَالَ هَمَمْتُ أَنْ أَجْلِسَ وَأَدَعَهُ
Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kechasi men Nabiy ﷺ bilan birga namoz oʻqib, qoyim turdim; u zot shu qadar uzoq turdilarki, oxiri koʻnglimdan bir yomon (niyat) oʻtdi. Biz: «Nimani koʻngligdan oʻtkazding?» dedik. U: «Oʻtirib olib, u zotni (yolgʻiz) tashlab qoʻyishni koʻnglimdan oʻtkazdim», dedi.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир кечаси мен Набий ﷺ билан бирга намоз ўқиб, қойим турдим; у зот шу қадар узоқ турдиларки, охири кўнглимдан бир ёмон (ният) ўтди. Биз: «Нимани кўнглигдан ўтказдинг?» дедик. У: «Ўтириб олиб, у зотни (ёлғиз) ташлаб қўйишни кўнглимдан ўтказдим», деди.