حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ وَعَنْ أَبِي سَعْدٍ عَنْ أَبِي الْكَنُودِ قَالَأَصَبْتُ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ فِي بَعْضِ الْمَغَازِي فَلَبِسْتُهُ فَأَتَيْتُ عَبْدَ اللَّهِ فَأَخَذَهُ فَوَضَعَهُ بَيْنَ لَحْيَيْهِ فَمَضَغَهُ وَقَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُتَخَتَّمَ بِخَاتَمِ الذَّهَبِ أَوْ قَالَ بِحَلَقَةِ الذَّهَبِ
Abul-Kanud aytdi: Men gʻazotlarning birida oltin uzuk topib olib, uni taqdim. Soʻng Abdullohning oldiga keldim, u uni olib, jagʻlari orasiga qoʻydi-da, chaynadi va: «Rasululloh ﷺ oltin uzuk taqishdan — yoki: oltin halqa (taqish)dan — qaytardilar», dedi.Абул-Кануд айтди: Мен ғазотларнинг бирида олтин узук топиб олиб, уни тақдим. Сўнг Абдуллоҳнинг олдига келдим, у уни олиб, жағлари орасига қўйди-да, чайнади ва: «Расулуллоҳ ﷺ олтин узук тақишдан — ёки: олтин ҳалқа (тақиш)дан — қайтардилар», деди.