حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ حَدَّثَنَا بَشِيرُ بْنُ سَلْمَانَ كَانَ يَنْزِلُ فِي مَسْجِدِ الْمَطْمُورَةِ عَنْ سَيَّارٍ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَصَابَتْهُ فَاقَةٌ فَأَنْزَلَهَا بِالنَّاسِ لَمْ تُسَدَّ فَاقَتُهُ وَمَنْ أَنْزَلَهَا بِاللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَوْشَكَ اللَّهُ لَهُ بِالْغِنَى إِمَّا أَجَلٌ عَاجِلٌ أَوْ غِنًى عَاجِلٌ
Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kimga muhtojlik yetsa-yu, uni odamlarga tushirsa (arz qilsa), uning muhtojligi bartaraf boʻlmaydi. Kim uni Alloh azza va jallaga tushirsa, Alloh unga tezda behojatlikni nasib qiladi — yo tez (yetib keluvchi) ajal bilan, yo tez (yetib keluvchi) boylik bilan», dedilar.Абдуллоҳ (ибн Масъуд) (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимга муҳтожлик етса-ю, уни одамларга туширса (арз қилса), унинг муҳтожлиги бартараф бўлмайди. Ким уни Аллоҳ азза ва жаллага туширса, Аллоҳ унга тезда беҳожатликни насиб қилади — ё тез (етиб келувчи) ажал билан, ё тез (етиб келувчи) бойлик билан», дедилар.