حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ وَأَبُو أَحْمَدَ قَالَا حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا نَامَ قَالَ أَبُو أَحْمَدَ إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ وَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى تَحْتَ خَدِّهِ قَالَ أَبُو أَحْمَدَ الْأَيْمَنِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَجْمَعُ عِبَادَكَحَدَّثَنَاه وَكِيعٌ بِمَعْنَاهُ
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ uxlaganlarida — Abu Ahmad: «toʻshaklariga yotganlarida», dedi — oʻng qoʻllarini yonoqlari — Abu Ahmad: «oʻng yonoqlari», dedi — ostiga qoʻyib, soʻng: «Allohumma qiniy azabaka yavma tajmaʼu ibadaka (Allohim, bandalaringni toʻplaydigan kuning azobingdan meni saqla)», der edilar. Buni bizga Vakiʼ ham shu maʼnoda soʻzlab berdi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ ухлаганларида — Абу Аҳмад: «тўшакларига ётганларида», деди — ўнг қўлларини ёноқлари — Абу Аҳмад: «ўнг ёноқлари», деди — остига қўйиб, сўнг: «Аллоҳумма қиний азабака явма тажмаъу ибадака (Аллоҳим, бандаларингни тўплайдиган кунинг азобингдан мени сақла)», дер эдилар. Буни бизга Вакиъ ҳам шу маънода сўзлаб берди.