عَبْد اللَّهِ بْن أَحْمَد قَالَ قَرَأْتُ عَلَى أَبِي مِنْ هَاهُنَا إِلَى الْبَلَاغِ فَأَقَرَّ بِهِ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ أَبِي النَّجُودِ عَنْ زِرٍّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَاهُ بَيْنَ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعَبْدُ اللَّهِ يُصَلِّي فَافْتَتَحَ النِّسَاءَ فَسَحَلَهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْرَأَ الْقُرْآنَ غَضًّا كَمَا أُنْزِلَ فَلْيَقْرَأْهُ عَلَى قِرَاءَةِ ابْنِ أُمِّ عَبْدٍ ثُمَّ تَقَدَّمَ يَسْأَلُ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ سَلْ تُعْطَهْ سَلْ تُعْطَهْ سَلْ تُعْطَهْ فَقَالَ فِيمَا سَأَلَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ إِيمَانًا لَا يَرْتَدُّ وَنَعِيمًا لَا يَنْفَدُ وَمُرَافَقَةَ نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَعْلَى جَنَّةِ الْخُلْدِ قَالَ فَأَتَى عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ عَبْدَ اللَّهِ لِيُبَشِّرَهُ فَوَجَدَ أَبَا بَكْرٍ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ قَدْ سَبَقَهُ فَقَالَ إِنْ فَعَلْتَ لَقَدْ كُنْتَ سَبَّاقًا بِالْخَيْرِ
Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ Abu Bakr bilan Umarning orasida (birga) keldilar — Abdulloh esa namoz oʻqiyotgan edi. U Niso surasini boshlab, uni ravon oʻqib ketdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Kim Qurʼonni nozil qilingandagidek tap-taza holda oʻqishni istasa, uni Ibn Ummu Abdning qiroatida oʻqisin», dedilar. Soʻng (Abdulloh) oldinga oʻtib, (Robbidan) soʻray boshladi. Nabiy ﷺ esa: «Soʻra — beriladi, soʻra — beriladi, soʻra — beriladi», deyaverdilar. U soʻragan narsalari orasida: «Allohim, men Sendan qaytmaydigan iymonni, tugamaydigan neʼmatni va mangu jannatning eng yuqorisida Nabiying Muhammad ﷺga hamrohlikni soʻrayman», dedi. (Roviy) dedi: Umar (roziyallohu anhu) Abdullohga xushxabar berish uchun keldi, biroq Abu Bakr undan oldin yetib kelganini koʻrdi. Shunda: «Agar shunday qilgan boʻlsang, sen doim yaxshilikka oʻzib ketuvchi eding», dedi.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ Абу Бакр билан Умарнинг орасида (бирга) келдилар — Абдуллоҳ эса намоз ўқиётган эди. У Нисо сурасини бошлаб, уни равон ўқиб кетди. Шунда Набий ﷺ: «Ким Қуръонни нозил қилингандагидек тап-таза ҳолда ўқишни истаса, уни Ибн Умму Абднинг қироатида ўқисин», дедилар. Сўнг (Абдуллоҳ) олдинга ўтиб, (Роббидан) сўрай бошлади. Набий ﷺ эса: «Сўра — берилади, сўра — берилади, сўра — берилади», деявердилар. У сўраган нарсалари орасида: «Аллоҳим, мен Сендан қайтмайдиган иймонни, тугамайдиган неъматни ва мангу жаннатнинг энг юқорисида Набийинг Муҳаммад ﷺга ҳамроҳликни сўрайман», деди. (Ровий) деди: Умар (розияллоҳу анҳу) Абдуллоҳга хушхабар бериш учун келди, бироқ Абу Бакр ундан олдин етиб келганини кўрди. Шунда: «Агар шундай қилган бўлсанг, сен доим яхшиликка ўзиб кетувчи эдинг», деди.