حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو عَنْ إِسْمَاعِيلَ الشَّيْبَانِيِّبِعْتُ مَا فِي رُءُوسِ نَخْلِي بِمِائَةِ وَسْقٍ إِنْ زَادَ فَلَهُمْ وَإِنْ نَقَصَ فَلَهُمْ فَسَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ فَقَالَ نَهَى عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَخَّصَ فِي الْعَرَايَا
Ismoil ash-Shayboniy aytdi: Men xurmo daraxtlarim boshidagi (hosil)ni yuz vasqqa sotdim — agar koʻpaysa ularniki, agar kamaysa ham ularniki (deb shart qildim). Soʻng Ibn Umardan soʻrasam, u: «Buni Rasululloh ﷺ qaytarganlar, arayoda esa ruxsat berganlar», dedi.Исмоил аш-Шайбоний айтди: Мен хурмо дарахтларим бошидаги (ҳосил)ни юз васққа сотдим — агар кўпайса уларники, агар камайса ҳам уларники (деб шарт қилдим). Сўнг Ибн Умардан сўрасам, у: «Буни Расулуллоҳ ﷺ қайтарганлар, араёда эса рухсат берганлар», деди.