حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ سَعِيدٍ الْجُرَيْرِيِّ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ الطُّفَاوَةِ قَالَنَزَلْتُ عَلَى أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ وَلَمْ أُدْرِكْ مِنْ صَحَابَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا أَشَدَّ تَشْمِيرًا وَلَا أَقْوَمَ عَلَى ضَيْفٍ مِنْهُ فَبَيْنَمَا أَنَا عِنْدَهُ وَهُوَ عَلَى سَرِيرٍ لَهُ وَأَسْفَلَ مِنْهُ جَارِيَةٌ لَهُ سَوْدَاءُ وَمَعَهُ كِيسٌ فِيهِ حَصًى وَنَوًى يَقُولُ سُبْحَانَ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ حَتَّى إِذَا أَنْفَذَ مَا فِي الْكِيسِ أَلْقَاهُ إِلَيْهَا فَجَمَعَتْهُ فَجَعَلَتْهُ فِي الْكِيسِ ثُمَّ دَفَعَتْهُ إِلَيْهِ فَقَالَ لِي أَلَا أُحَدِّثُكَ عَنِّي وَعَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَإِنِّي بَيْنَمَا أَنَا أُوعَكُ فِي مَسْجِدِ الْمَدِينَةِ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَسْجِدَ فَقَالَ مَنْ أَحَسَّ الْفَتَى الدَّوْسِيَّ مَنْ أَحَسَّ الْفَتَى الدَّوْسِيَّ فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ هُوَ ذَاكَ يُوعَكُ فِي جَانِبِ الْمَسْجِدِ حَيْثُ تَرَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَجَاءَ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيَّ وَقَالَ لِي مَعْرُوفًا فَقُمْتُ فَانْطَلَقَ حَتَّى قَامَ فِي مَقَامِهِ الَّذِي يُصَلِّي فِيهِ وَمَعَهُ يَوْمَئِذٍ صَفَّانِ مِنْ رِجَالٍ وَصَفٌّ مِنْ نِسَاءٍ أَوْ صَفَّانِ مِنْ نِسَاءٍ وَصَفٌّ مِنْ رِجَالٍ فَأَقْبَلَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ إِنْ نَسَّانِي الشَّيْطَانُ شَيْئًا مِنْ صَلَاتِي فَلْيُسَبِّحْ الْقَوْمُ وَلْيُصَفِّقْ النِّسَاءُ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَنْسَ مِنْ صَلَاتِهِ شَيْئًا فَلَمَّا سَلَّمَ أَقْبَلَ عَلَيْهِمْ بِوَجْهِهِ فَقَالَ مَجَالِسَكُمْ هَلْ مِنْكُمْ إِذَا أَتَى
Tufova (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi aytdi: Men Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning mehmoni boʻldim. Rasululloh ﷺ sahobalaridan undan koʻra ibodatga astoydil kirishadigan va mehmonni undan koʻra yaxshi izzat qiladigan biror kishini koʻrmadim. Bir kuni men uning yonida edim; u oʻz karavotida (oʻtirgan), pastroqda esa uning qora kanizagi (bor) edi. Yonida ichida mayda toshlar va danaklar boʻlgan bir xalta bor edi; u: «Subhanalloh, subhanalloh», der edi. Xaltadagi narsa tugagach, uni kanizakka tashlar, kanizak esa ularni yigʻib, xaltaga solib, unga qaytarib berardi. Soʻng u menga: «Senga oʻzim va Rasululloh ﷺ haqida (bir voqeani) aytib bermaymi?» dedi. Men: «Albatta», dedim. U dedi: «Men Madina masjidida isitma bilan yotgan edim. Shunda Rasululloh ﷺ masjidga kirdilar va: ‹Davslik yigitni kim koʻrdi? Davslik yigitni kim koʻrdi?› dedilar. Bir kishi u zotga: ‹Yo Rasululloh, mana u — siz koʻrib turgan (joyda), masjidning bir chetida isitma bilan yotibdi›, dedi. Bas, u zot kelib, qoʻllarini ustimga qoʻydilar va menga yoqimli gap aytdilar. Shunda men turdim. Soʻng u zot yurib, namoz oʻqiydigan joylarida turdilar. Oʻsha kuni u zot bilan birga ikki saf erkaklar va bir saf ayollar, yoki ikki saf ayollar va bir saf erkaklar bor edi. U zot ularga yuzlanib: ‹Agar shayton namozimda biror narsani menga unuttirsa, qavm (erkaklar) tasbeh aytsin, ayollar esa qarsak chalsin›, dedilar. Bas, Rasululloh ﷺ namoz oʻqidilar va namozlaridan hech narsani unutmadilar. Salom berganlarida ularga yuzlarini burib: ‹Joylaringizda (oʻtiringlar). Sizlardan biror kishi bormiki, u kelganda…› dedilar».Туфова (қабиласи)дан бўлган бир киши айтди: Мен Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)нинг меҳмони бўлдим. Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларидан ундан кўра ибодатга астойдил киришадиган ва меҳмонни ундан кўра яхши иззат қиладиган бирор кишини кўрмадим. Бир куни мен унинг ёнида эдим; у ўз каравотида (ўтирган), пастроқда эса унинг қора канизаги (бор) эди. Ёнида ичида майда тошлар ва данаклар бўлган бир халта бор эди; у: «Субҳаналлоҳ, субҳаналлоҳ», дер эди. Халтадаги нарса тугагач, уни канизакка ташлар, канизак эса уларни йиғиб, халтага солиб, унга қайтариб берарди. Сўнг у менга: «Сенга ўзим ва Расулуллоҳ ﷺ ҳақида (бир воқеани) айтиб бермайми?» деди. Мен: «Албатта», дедим. У деди: «Мен Мадина масжидида иситма билан ётган эдим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ масжидга кирдилар ва: ‹Давслик йигитни ким кўрди? Давслик йигитни ким кўрди?› дедилар. Бир киши у зотга: ‹Ё Расулуллоҳ, мана у — сиз кўриб турган (жойда), масжиднинг бир четида иситма билан ётибди›, деди. Бас, у зот келиб, қўлларини устимга қўйдилар ва менга ёқимли гап айтдилар. Шунда мен турдим. Сўнг у зот юриб, намоз ўқийдиган жойларида турдилар. Ўша куни у зот билан бирга икки саф эркаклар ва бир саф аёллар, ёки икки саф аёллар ва бир саф эркаклар бор эди. У зот уларга юзланиб: ‹Агар шайтон намозимда бирор нарсани менга унуттирса, қавм (эркаклар) тасбеҳ айтсин, аёллар эса қарсак чалсин›, дедилар. Бас, Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқидилар ва намозларидан ҳеч нарсани унутмадилар. Салом берганларида уларга юзларини буриб: ‹Жойларингизда (ўтиринглар). Сизлардан бирор киши бормики, у келганда…› дедилар».