حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ بَكْرٍ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَلَقِيتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا جُنُبٌ فَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى قَعَدَ فَانْسَلَلْتُ فَأَتَيْتُ الرَّحْلَ فَاغْتَسَلْتُ ثُمَّ جِئْتُ وَهُوَ قَاعِدٌ فَقَالَ أَيْنَ كُنْتَ فَقُلْتُ لَقِيتَنِي وَأَنَا جُنُبٌ فَكَرِهْتُ أَنْ أَجْلِسَ إِلَيْكَ وَأَنَا جُنُبٌ فَانْطَلَقْتُ فَاغْتَسَلْتُ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَا يَنْجُسُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺga yoʻliqdim, men junub edim. Men u zot bilan birga yurdim, to u zot oʻtirgunlaricha. Soʻng sirgʻalib chiqdim-da, qoʻnalgʻaga borib gʻusl qildim. Soʻng qaytib keldim, u zot hali ham oʻtirgan edilar. U zot: «Qayda eding?» dedilar. Men: «Siz menga yoʻliqdingiz, men junub edim; junub holimda yoningizda oʻtirishni yoqtirmadim, shu sabab borib gʻusl qildim», dedim. U zot: «Subhanalloh! Albatta moʻmin najas boʻlmaydi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺга йўлиқдим, мен жунуб эдим. Мен у зот билан бирга юрдим, то у зот ўтиргунларича. Сўнг сирғалиб чиқдим-да, қўналғага бориб ғусл қилдим. Сўнг қайтиб келдим, у зот ҳали ҳам ўтирган эдилар. У зот: «Қайда эдинг?» дедилар. Мен: «Сиз менга йўлиқдингиз, мен жунуб эдим; жунуб ҳолимда ёнингизда ўтиришни ёқтирмадим, шу сабаб бориб ғусл қилдим», дедим. У зот: «Субҳаналлоҳ! Албатта мўмин нажас бўлмайди», дедилар.