حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَيَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي الْمُؤْمِنِينَ مَا تَخَلَّفْتُ عَنْ سَرِيَّةٍ لَيْسَ عِنْدِي مَا أَحْمِلُهُمْ عَلَيْهِ وَلَا يَتَخَلَّفُونَ عَنِّي
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi — uni Nabiy ﷺga yetkazadi —: «Agar ummatim — moʻminlar — ustiga mashaqqat boʻlishidan (qoʻrqmaganimda), ularni mindiradigan (ulov) mening huzurimda boʻlmasa ham, hech bir sariyyadan orqada qolmas edim, ular ham mendan orqada qolmas edilar».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади — уни Набий ﷺга етказади —: «Агар умматим — мўминлар — устига машаққат бўлишидан (қўрқмаганимда), уларни миндирадиган (улов) менинг ҳузуримда бўлмаса ҳам, ҳеч бир сарийядан орқада қолмас эдим, улар ҳам мендан орқада қолмас эдилар».