حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ أَبِي صَالِحٍ يَعْنِي سُهَيْلًا عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ يُخْبِرُهُمْ ذَلِكَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَفَى أَحَدَكُمْ خَادِمُهُ صَنْعَةَ طَعَامِهِ وَكَفَاهُ حَرَّهُ وَدُخَانَهُ فَلْيُجْلِسْهُ مَعَهُ فَلْيَأْكُلْ فَإِنْ أَبَى فَلْيَأْخُذْ لُقْمَةً فَلْيُرَوِّغْهَا ثُمَّ لِيُعْطِهَا إِيَّاهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: «Biringizning xizmatkori uning taomini tayyorlab, uning issigʻi va tutunini (koʻtarish bilan) unga kifoya qilsa, uni oʻzi bilan birga oʻtqizsin, u ham yesin. Agar (xizmatkor) bosh tortsa, bir luqma olib, uni (yogʻga) botirsin, soʻng unga bersin».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: «Бирингизнинг хизматкори унинг таомини тайёрлаб, унинг иссиғи ва тутунини (кўтариш билан) унга кифоя қилса, уни ўзи билан бирга ўтқизсин, у ҳам есин. Агар (хизматкор) бош тортса, бир луқма олиб, уни (ёғга) ботирсин, сўнг унга берсин».