حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَامَ فَخَطَبَ النَّاسَ ثُمَّ ذَكَرَ أَنَّ الْإِيمَانَ بِاللَّهِ وَالْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مِنْ أَفْضَلِ الْأَعْمَالِ عِنْدَ اللَّهِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَنَا صَابِرٌ مُحْتَسِبٌ مُقْبِلٌ غَيْرُ مُدْبِرٍ يُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَايَ قَالَ نَعَمْ فَكَيْفَ قُلْتَ قَالَ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَنَا صَابِرٌ مُحْتَسِبٌ مُقْبِلٌ غَيْرُ مُدْبِرٍ يُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَايَ قَالَ نَعَمْ كَيْفَ قُلْتَ قَالَ إِنْ قُتِلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَنَا صَابِرٌ مُحْتَسِبٌ مُقْبِلٌ غَيْرَ مُدْبِرٍ يُكَفِّرُ اللَّهُ عَنِّي خَطَايَايَ قَالَ نَعَمْ إِلَّا الدَّيْنَ فَإِنَّ جِبْرِيلَ سَارَّنِي بِذَلِكَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ turib odamlarga xutba qildilar, soʻng Allohga iymon keltirish va Alloh yoʻlida jihod qilish Alloh huzurida eng afzal amallardan ekanini zikr qildilar. Shunda bir kishi turib: «Yo Rasululloh, agar men Alloh yoʻlida — sabr qilgan, savobini Allohdan kutgan, (dushmanga) roʻbaroʻ boʻlgan, orqasiga qaytmagan holda — oʻldirilsam, Alloh mendan xatolarimni oʻchiradimi?», dedi. U zot: «Ha», dedilar-da: «Qanday deding?», dedilar. U: «Agar men Alloh yoʻlida — sabr qilgan, savobini Allohdan kutgan, roʻbaroʻ boʻlgan, orqasiga qaytmagan holda — oʻldirilsam, Alloh mendan xatolarimni oʻchiradimi?», dedi. U zot: «Ha», dedilar-da: «Qanday deding?», dedilar. U: «Agar men Alloh yoʻlida — sabr qilgan, savobini Allohdan kutgan, roʻbaroʻ boʻlgan, orqasiga qaytmagan holda — oʻldirilsam, Alloh mendan xatolarimni oʻchiradimi?», dedi. U zot: «Ha, faqat qarz bundan mustasno. Chunki Jibril menga buni maxfiy aytdi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ туриб одамларга хутба қилдилар, сўнг Аллоҳга иймон келтириш ва Аллоҳ йўлида жиҳод қилиш Аллоҳ ҳузурида энг афзал амаллардан эканини зикр қилдилар. Шунда бир киши туриб: «Ё Расулуллоҳ, агар мен Аллоҳ йўлида — сабр қилган, савобини Аллоҳдан кутган, (душманга) рўбарў бўлган, орқасига қайтмаган ҳолда — ўлдирилсам, Аллоҳ мендан хатоларимни ўчирадими?», деди. У зот: «Ҳа», дедилар-да: «Қандай дединг?», дедилар. У: «Агар мен Аллоҳ йўлида — сабр қилган, савобини Аллоҳдан кутган, рўбарў бўлган, орқасига қайтмаган ҳолда — ўлдирилсам, Аллоҳ мендан хатоларимни ўчирадими?», деди. У зот: «Ҳа», дедилар-да: «Қандай дединг?», дедилар. У: «Агар мен Аллоҳ йўлида — сабр қилган, савобини Аллоҳдан кутган, рўбарў бўлган, орқасига қайтмаган ҳолда — ўлдирилсам, Аллоҳ мендан хатоларимни ўчирадими?», деди. У зот: «Ҳа, фақат қарз бундан мустасно. Чунки Жибрил менга буни махфий айтди», дедилар.