Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Bani Isroildan bir kishi: ‹Bu kecha albatta molimni sadaqa qilaman›, dedi. U molini olib chiqib, uni bir zinokor ayolning qoʻliga qoʻydi. Tongda odamlar: ‹Falon zinokor ayolga sadaqa qilinibdi›, deb gapira boshlashdi. Soʻng u yana mol olib chiqib, yana shunday dedi va uni bir oʻgʻrining qoʻliga qoʻydi. Tongda Madina ahli: ‹Falon oʻgʻriga sadaqa qilinibdi›, deb gapira boshlashdi. U yana mol olib chiqib, uni bir boy kishining qoʻliga qoʻydi. Agar xohlasam: ‹U molini qayerga qoʻyganini bilmasdi›, deb aytardim. Bas, u kishi oʻziga qaytdi (oʻz holiga oʻylanib qoldi). Shunda unga tushida: ‹Sening sadaqang qabul qilindi. Zinokor ayolga kelsak — shoyad u zinosidan iffatli boʻlsa; oʻgʻriga kelsak — shoyad u oʻgʻrilikdan behojat boʻlsa; boyga kelsak — shoyad u oʻz molida ibrat olsa›, (deb) koʻrsatildi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Бани Исроилдан бир киши: ‹Бу кеча албатта молимни садақа қиламан›, деди. У молини олиб чиқиб, уни бир зинокор аёлнинг қўлига қўйди. Тонгда одамлар: ‹Фалон зинокор аёлга садақа қилинибди›, деб гапира бошлашди. Сўнг у яна мол олиб чиқиб, яна шундай деди ва уни бир ўғрининг қўлига қўйди. Тонгда Мадина аҳли: ‹Фалон ўғрига садақа қилинибди›, деб гапира бошлашди. У яна мол олиб чиқиб, уни бир бой кишининг қўлига қўйди. Агар хоҳласам: ‹У молини қаерга қўйганини билмасди›, деб айтардим. Бас, у киши ўзига қайтди (ўз ҳолига ўйланиб қолди). Шунда унга тушида: ‹Сенинг садақанг қабул қилинди. Зинокор аёлга келсак — шояд у зиносидан иффатли бўлса; ўғрига келсак — шояд у ўғриликдан беҳожат бўлса; бойга келсак — шояд у ўз молида ибрат олса›, (деб) кўрсатилди».