حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَجُلٌ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ صَدَقَةً فَأَخْرَجَ صَدَقَتَهُ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ زَانِيَةٍ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى زَانِيَةٍ وَقَالَ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْرَجَ صَدَقَتَهُ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ سَارِقٍ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى سَارِقٍ ثُمَّ قَالَ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْرَجَ الصَّدَقَةَ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ غَنِيٍّ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى غَنِيٍّ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى سَارِقٍ وَعَلَى زَانِيَةٍ وَعَلَى غَنِيٍّ قَالَ فَأُتِيَ فَقِيلَ لَهُ أَمَّا صَدَقَتُكَ فَقَدْ تُقُبِّلَتْ أَمَّا الزَّانِيَةُ فَلَعَلَّهَا يَعْنِي أَنْ تَسْتَعِفَّ بِهِ وَأَمَّا السَّارِقُ فَلَعَلَّهُ أَنْ يَسْتَغْنِيَ بِهِ وَأَمَّا الْغَنِيُّ فَلَعَلَّهُ أَنْ يَعْتَبِرَ فَيُنْفِقَ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi. U sadaqasini chiqarib, uni bir zinokor ayolning qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha zinokor ayolga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. U yana: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi va sadaqasini chiqarib, uni bir oʻgʻrining qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha oʻgʻriga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. Soʻng u: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi va sadaqasini chiqarib, uni bir boyning qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha boyga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. Shunda u: ‹Alhamdulillah — oʻgʻriga ham, zinokor ayolga ham, boyga ham (sadaqa berildi)›, dedi. Soʻng uning oldiga (kelib): ‹Sadaqangga kelsak, u qabul qilindi. Zinokor ayolga kelsak, ehtimol u shu bilan iffatli boʻlar; oʻgʻriga kelsak, ehtimol u shu bilan (oʻgʻirlikdan) beniyoz boʻlar; boyga kelsak, ehtimol u ibrat olib, Alloh bergan narsadan infoq qilar›, deyildi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди. У садақасини чиқариб, уни бир зинокор аёлнинг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча зинокор аёлга садақа берилибди›, деб гапиришди. У яна: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди ва садақасини чиқариб, уни бир ўғрининг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча ўғрига садақа берилибди›, деб гапиришди. Сўнг у: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди ва садақасини чиқариб, уни бир бойнинг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча бойга садақа берилибди›, деб гапиришди. Шунда у: ‹Алҳамдулиллаҳ — ўғрига ҳам, зинокор аёлга ҳам, бойга ҳам (садақа берилди)›, деди. Сўнг унинг олдига (келиб): ‹Садақангга келсак, у қабул қилинди. Зинокор аёлга келсак, эҳтимол у шу билан иффатли бўлар; ўғрига келсак, эҳтимол у шу билан (ўғирликдан) бениёз бўлар; бойга келсак, эҳтимол у ибрат олиб, Аллоҳ берган нарсадан инфоқ қилар›, дейилди», дедилар.