حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنَا عُتْبَةُ بْنُ مُسْلِمٍ مَوْلَى بَنِي تَمِيمٍ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ مَوْلَى بَنِي زُرَيْقٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا وَقَعَ الذُّبَابُ فِي شَرَابِ أَحَدِكُمْ فَلْيَغْمِسْهُ كُلَّهُ ثُمَّ لِيَطْرَحْهُ فَإِنَّ فِي أَحَدِ جَنَاحَيْهِ شِفَاءً وَفِي الْآخَرِ دَاءً
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Nabiy ﷺ: «Biringizning idishiga pashsha tushsa, uni butunlay (idishga) botirsin, soʻng uni (olib) tashlasin; chunki uning bir qanotida shifo, ikkinchisida esa dard (dardli narsa) bordir» dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, Набий ﷺ: «Бирингизнинг идишига пашша тушса, уни бутунлай (идишга) ботирсин, сўнг уни (олиб) ташласин; чунки унинг бир қанотида шифо, иккинчисида эса дард (дардли нарса) бордир» дедилар.