حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنِ ابْنِ دِينَارٍ يَعْنِي عَبْدَ اللَّهِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَثَلِي وَمَثَلُ الْأَنْبِيَاءِ مِنْ قَبْلِي كَمَثَلِ رَجُلٍ بَنَى بُنْيَانًا فَأَحْسَنَهُ وَأَجْمَلَهُ إِلَّا مَوْضِعَ لَبِنَةٍ مِنْ زَاوِيَةٍ مِنْ زَوَايَاهُ فَجَعَلَ النَّاسُ يَطُوفُونَ بِهِ وَيَعْجَبُونَ لَهُ وَيَقُولُونَ هَلَّا وُضِعَتْ هَذِهِ اللَّبِنَةُ قَالَ فَأَنَا تِلْكَ اللَّبِنَةُ وَأَنَا خَاتَمُ النَّبِيِّينَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Mening va mendan oldingi paygʻambarlarning masali — bir bino qurib, uni chiroyli va goʻzal qilgan, faqat uning burchaklaridan bir burchagidagi bitta gʻishtning oʻrnini (boʻsh) qoldirgan kishining masali kabidir. Odamlar uning atrofida aylanib, undan hayratga tushib: ‹Mana shu gʻisht nega qoʻyilmadi?› — der edilar», — dedilar. (U zot) dedilar: «Oʻsha gʻisht men boʻlaman va men paygʻambarlarning xotamiman», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Менинг ва мендан олдинги пайғамбарларнинг масали — бир бино қуриб, уни чиройли ва гўзал қилган, фақат унинг бурчакларидан бир бурчагидаги битта ғиштнинг ўрнини (бўш) қолдирган кишининг масали кабидир. Одамлар унинг атрофида айланиб, ундан ҳайратга тушиб: ‹Мана шу ғишт нега қўйилмади?› — дер эдилар», — дедилар. (У зот) дедилар: «Ўша ғишт мен бўламан ва мен пайғамбарларнинг хотамиман», — дедилар.