حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا أُتِيَ بِطَعَامٍ مِنْ غَيْرِ أَهْلِهِ سَأَلَ عَنْهُ فَإِنْ قِيلَ هَدِيَّةٌ أَكَلَ وَإِنْ قِيلَ صَدَقَةٌ قَالَ كُلُوا وَلَمْ يَأْكُلْ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim: Rasululloh ﷺga oʻz ahllaridan boshqadan taom keltirilsa, u haqda soʻrar edilar. Agar: «Hadya», deyilsa, yer edilar; agar: «Sadaqa», deyilsa: «Yenglar», deb oʻzlari yemas edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: Расулуллоҳ ﷺга ўз аҳлларидан бошқадан таом келтирилса, у ҳақда сўрар эдилар. Агар: «Ҳадя», дейилса, ер эдилар; агар: «Садақа», дейилса: «Енглар», деб ўзлари емас эдилар.