حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَوْهَبٍ عَنْ عَمِّهِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَنْصِبُ وَجْهَهُ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي مَسْأَلَةٍ إِلَّا أَعْطَاهَا إِيَّاهُ إِمَّا أَنْ يُعَجِّلَهَا لَهُ وَإِمَّا أَنْ يَدَّخِرَهَا لَهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ṣ: «Qaysi bir musulmon biror soʻrovda yuzini Alloh azza va jallaga qaratsa, albatta, Alloh unga oʻshani beradi: yo uni unga tezlashtiradi, yo uni unga (oxirat uchun) zaxira qilib qoʻyadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ṣ: «Қайси бир мусулмон бирор сўровда юзини Аллоҳ азза ва жаллага қаратса, албатта, Аллоҳ унга ўшани беради: ё уни унга тезлаштиради, ё уни унга (охират учун) захира қилиб қўяди», дедилар.