حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنِ أَبِي صَالِحٍ عَنِ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ تَحَسَّى سُمًّا فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَهُوَ يَتَحَسَّاهُ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا فِيهَا أَبَدًا وَمَنْ قَتَلَ نَفْسَهُ بِحَدِيدَةٍ فَحَدِيدَتُهُ فِي يَدِهِ يَتَوَجَّأُ بِهَا فِي بَطْنِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا فِيهَا أَبَدًا وَمَنْ تَرَدَّى مِنْ جَبَلٍ فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَهُوَ يَتَرَدَّى فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا فِيهَا أَبَدًا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ƺ: «Kim zahar hoʻplab, oʻzini oʻldirsa, jahannam oʻtida — unda abadiy, mangu (qoluvchi) holda — uni hoʻplab turadi; kim oʻzini temir (qurol) bilan oʻldirsa, temiri qoʻlida boʻlib, jahannam oʻtida — unda abadiy, mangu holda — uni qorniga sanchib turadi; kim togʻdan oʻzini tashlab, oʻzini oʻldirsa, jahannam oʻtida — unda abadiy, mangu holda — oʻzini tashlab (qulab) turadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ƺ: «Ким заҳар ҳўплаб, ўзини ўлдирса, жаҳаннам ўтида — унда абадий, мангу (қолувчи) ҳолда — уни ҳўплаб туради; ким ўзини темир (қурол) билан ўлдирса, темири қўлида бўлиб, жаҳаннам ўтида — унда абадий, мангу ҳолда — уни қорнига санчиб туради; ким тоғдан ўзини ташлаб, ўзини ўлдирса, жаҳаннам ўтида — унда абадий, мангу ҳолда — ўзини ташлаб (қулаб) туради», дедилар.