حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي مَيْسَرَةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا نَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ قَالَ اللَّهُمَّ بَيِّنْ لَنَا فِي الْخَمْرِ بَيَانًا شَافِيًا فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ الَّتِي فِي سُورَةِ الْبَقَرَةِ {يَسْأَلُونَكَ عَنْ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ} قَالَ فَدُعِيَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُرِئَتْ عَلَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ بَيِّنْ لَنَا فِي الْخَمْرِ بَيَانًا شَافِيًا فَنَزَلَتْ الْآيَةُ الَّتِي فِي سُورَةِ النِّسَاءِ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى} فَكَانَ مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَقَامَ الصَّلَاةَ نَادَى أَنْ لَا يَقْرَبَنَّ الصَّلَاةَ سَكْرَانُ فَدُعِيَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُرِئَتْ عَلَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ بَيِّنْ لَنَا فِي الْخَمْرِ بَيَانًا شَافِيًا فَنَزَلَتْ الْآيَةُ الَّتِي فِي الْمَائِدَةِ فَدُعِيَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُرِئَتْ عَلَيْهِ فَلَمَّا بَلَغَ {فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ} قَالَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ انْتَهَيْنَا انْتَهَيْنَا.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U zot aytdiki, xamr harom qilinishidan oldin: «Allohim, xamr haqida bizga shifobaxsh bir bayon bergin», dedi. Shunda Baqara surasidagi ushbu oyat nozil boʻldi: {Sendan xamr va qimor haqida soʻraydilar. Aytgin: ‹Ularda katta gunoh bordir›} (Baqara 219). Umar chaqirilib, unga oʻqib berildi. U yana: «Allohim, xamr haqida bizga shifobaxsh bir bayon bergin», dedi. Shunda Niso surasidagi oyat nozil boʻldi: {Ey iymon keltirganlar! Mast holingizda namozga yaqinlashmang} (Niso 43). Rasululloh ﷺning munodiysi namozga iqoma aytilganda: ‹Mast kishi namozga yaqinlashmasin!› deb nido qilar edi. Umar yana chaqirilib, unga oʻqib berildi. U yana: «Allohim, xamr haqida bizga shifobaxsh bir bayon bergin», dedi. Shunda Moidadagi oyat nozil boʻldi. Umar chaqirilib, unga oʻqib berildi. {Endi tiyilarmisizlar?} degan joyga yetganda, Umar: «Tiyildik, tiyildik», dedi.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У зот айтдики, хамр ҳаром қилинишидан олдин: «Аллоҳим, хамр ҳақида бизга шифобахш бир баён бергин», деди. Шунда Бақара сурасидаги ушбу оят нозил бўлди: {Сендан хамр ва қимор ҳақида сўрайдилар. Айтгин: ‹Уларда катта гуноҳ бордир›} (Бақара 219). Умар чақирилиб, унга ўқиб берилди. У яна: «Аллоҳим, хамр ҳақида бизга шифобахш бир баён бергин», деди. Шунда Нисо сурасидаги оят нозил бўлди: {Эй иймон келтирганлар! Маст ҳолингизда намозга яқинлашманг} (Нисо 43). Расулуллоҳ ﷺнинг мунодийси намозга иқома айтилганда: ‹Маст киши намозга яқинлашмасин!› деб нидо қилар эди. Умар яна чақирилиб, унга ўқиб берилди. У яна: «Аллоҳим, хамр ҳақида бизга шифобахш бир баён бергин», деди. Шунда Моидадаги оят нозил бўлди. Умар чақирилиб, унга ўқиб берилди. {Энди тийилармисизлар?} деган жойга етганда, Умар: «Тийилдик, тийилдик», деди.