حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ حُمْرَانَ، قَالَ كَانَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَغْتَسِلُ كُلَّ يَوْمٍ مَرَّةً مِنْ مُنْذُ أَسْلَمَ فَوَضَعْتُ وَضُوءًا لَهُ ذَاتَ يَوْمٍ لِلصَّلَاةِ فَلَمَّا تَوَضَّأَ قَالَ إِنِّي أَرَدْتُ أَنْ أُحَدِّثَكُمْ بِحَدِيثٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ بَدَا لِي أَنْ لَا أُحَدِّثَكُمُوهُ فَقَالَ الْحَكَمُ بْنُ أَبِي الْعَاصِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنْ كَانَ خَيْرًا فَنَأْخُذُ بِهِ أَوْ شَرًّا فَنَتَّقِيهِ قَالَ فَقَالَ فَإِنِّي مُحَدِّثُكُمْ بِهِ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا الْوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ هَذَا الْوُضُوءَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ فَأَتَمَّ رُكُوعَهَا وَسُجُودَهَا كَفَّرَتْ عَنْهُ مَا بَيْنَهَا وَبَيْنَ الصَّلَاةِ الْأُخْرَى مَا لَمْ يُصِبْ مَقْتَلَةً يَعْنِي كَبِيرَةً.
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U islom qabul qilganidan beri har kuni bir marta gʻusl qilar edi. Bir kuni men unga namoz uchun taharat suvini qoʻydim. U taharat qilgach: «Men sizlarga Rasululloh ﷺdan eshitgan bir hadisni aytib bermoqchi edim», dedi. Soʻng: «Uni sizlarga aytmaslik menga maʼqul koʻrindi», dedi. Shunda Hakam ibn Abul-Os: «Ey amirul-mominin, agar u yaxshilik boʻlsa, uni olamiz, agar yomonlik boʻlsa, undan saqlanamiz», dedi. U aytdi: «Bas, men sizlarga uni aytaman. Rasululloh ﷺ mana shu taharatdek taharat qildilar, soʻng: ‹Kim mana shunday taharat qilib, taharatni chiroyli qilsa, soʻng namozga turib, rukusi va sajdasini toʻliq bajarsa, katta gunoh (qotillik) qilmagan boʻlsa, u bilan keyingi namoz orasidagi (gunohlariga) kafforat boʻladi›, dedilar».Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У ислом қабул қилганидан бери ҳар куни бир марта ғусл қилар эди. Бир куни мен унга намоз учун таҳарат сувини қўйдим. У таҳарат қилгач: «Мен сизларга Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир ҳадисни айтиб бермоқчи эдим», деди. Сўнг: «Уни сизларга айтмаслик менга маъқул кўринди», деди. Шунда Ҳакам ибн Абул-Ос: «Эй амирул-моминин, агар у яхшилик бўлса, уни оламиз, агар ёмонлик бўлса, ундан сақланамиз», деди. У айтди: «Бас, мен сизларга уни айтаман. Расулуллоҳ ﷺ мана шу таҳаратдек таҳарат қилдилар, сўнг: ‹Ким мана шундай таҳарат қилиб, таҳаратни чиройли қилса, сўнг намозга туриб, рукуси ва саждасини тўлиқ бажарса, катта гуноҳ (қотиллик) қилмаган бўлса, у билан кейинги намоз орасидаги (гуноҳларига) каффорат бўлади›, дедилар».