حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍأَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ كَانَتْ بِهِ حَاجَةٌ فَقَالَ لَهُ أَهْلُهُ ائْتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْأَلْهُ فَأَتَاهُ وَهُوَ يَخْطُبُ وَهُوَ يَقُولُ مَنْ اسْتَعَفَّ أَعَفَّهُ اللَّهُ وَمَنْ اسْتَغْنَى أَغْنَاهُ اللَّهُ وَمَنْ سَأَلَنَا فَوَجَدْنَا لَهُ أَعْطَيْنَاهُ قَالَ فَذَهَبَ وَلَمْ يَسْأَلْ
Abu Said (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan bir kishining ehtiyoji bor edi. Ahli unga: «Nabiy ﷺning oldilariga borib, soʻra», dedilar. U kelsa, u zot xutba qilar va: «Kim iffat tilasa, Alloh uni iffatli qiladi; kim (soʻrashdan) beniyoz boʻlishni istasa, Alloh uni beniyoz qiladi; kim bizdan soʻrasa va biz unga (beradigan narsa) topsak, unga beramiz», der edilar. Bas, u (kishi) soʻramay ketdi.Абу Саид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, ансорлардан бир кишининг эҳтиёжи бор эди. Аҳли унга: «Набий ﷺнинг олдиларига бориб, сўра», дедилар. У келса, у зот хутба қилар ва: «Ким иффат тиласа, Аллоҳ уни иффатли қилади; ким (сўрашдан) бениёз бўлишни истаса, Аллоҳ уни бениёз қилади; ким биздан сўраса ва биз унга (берадиган нарса) топсак, унга берамиз», дер эдилар. Бас, у (киши) сўрамай кетди.