حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا الزُّبَيْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنِي رُبَيْحُ بْنُ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ عَنْ أَبِيهِ قَالَقُلْنَا يَوْمَ الْخَنْدَقِ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ مِنْ شَيْءٍ نَقُولُهُ فَقَدْ بَلَغَتْ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ قَالَ نَعَمْ اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِنَا وَآمِنْ رَوْعَاتِنَاقَالَ فَضَرَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وُجُوهَ أَعْدَائِهِ بِالرِّيحِ فَهَزَمَهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِالرِّيحِ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Xandaq kunida: «Yo Rasululloh, aytadigan biror narsamiz bormi? Yuraklar (qoʻrquvdan) boʻgʻizlarga yetib qoldi», dedik. U zot: «Ha, ‹Allohim, avratlarimizni (himoyasiz joylarimizni) berkitgin, qoʻrquvlarimizni tinchlikka aylantirgin›, denglar», dedilar. (Rovi) dedi: Bas, Alloh azza va jalla dushmanlarining yuzlariga shamol yubordi va Alloh azza va jalla ularni shamol bilan magʻlub etdi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Хандақ кунида: «Ё Расулуллоҳ, айтадиган бирор нарсамиз борми? Юраклар (қўрқувдан) бўғизларга етиб қолди», дедик. У зот: «Ҳа, ‹Аллоҳим, авратларимизни (ҳимоясиз жойларимизни) беркитгин, қўрқувларимизни тинчликка айлантиргин›, денглар», дедилар. (Рови) деди: Бас, Аллоҳ азза ва жалла душманларининг юзларига шамол юборди ва Аллоҳ азза ва жалла уларни шамол билан мағлуб этди.