حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ النُّعْمَانِ الْأَنْصَارِيُّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ مَوْلَى الْمَهْرِيِّ قَالَتُوُفِّيَ أَخِي وَأَتَيْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ فَقُلْتُ يَا أَبَا سَعِيدٍ إِنَّ أَخِي تُوُفِّيَ وَتَرَكَ عِيَالًا وَلِي عِيَالٌ وَلَيْسَ لَنَا مَالٌ وَقَدْ أَرَدْتُ أَنْ أَخْرُجَ بِعِيَالِي وَعِيَالِ أَخِي حَتَّى نَنْزِلَ بَعْضَ هَذِهِ الْأَمْصَارِ فَيَكُونَ أَرْفَقَ عَلَيْنَا فِي مَعِيشَتِنَا قَالَ وَيْحَكَ لَا تَخْرُجْ فَإِنِّي سَمِعْتُهُ يَقُولُ يَعْنِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ صَبَرَ عَلَى لَأْوَائِهَا وَشِدَّتِهَا كُنْتُ لَهُ شَفِيعًا أَوْ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Abu Said mavlo al-Mahriy aytdi: Akam vafot etdi. Men Abu Said al-Xudriyning oldiga borib: «Ey Abu Said, akam vafot etib, bola-chaqasini qoldirdi; mening ham bola-chaqam bor, molimiz esa yoʻq. Men oʻz oilam va akamning oilasi bilan chiqib, mana shu shaharlarning biriga borib joylashmoqchiman — bu bizga tirikchiligimizda yengilroq boʻlar edi», dedim. U: «Voy senga, chiqma! Chunki men u zotning — yaʼni Nabiy ﷺning — shunday deganlarini eshitganman: ‹Kim uning mashaqqati va qattiqchiligiga sabr qilsa, men qiyomat kuni unga shafeʼ yoxud guvoh boʻlaman›», dedi.Абу Саид мавло ал-Маҳрий айтди: Акам вафот этди. Мен Абу Саид ал-Худрийнинг олдига бориб: «Эй Абу Саид, акам вафот этиб, бола-чақасини қолдирди; менинг ҳам бола-чақам бор, молимиз эса йўқ. Мен ўз оилам ва акамнинг оиласи билан чиқиб, мана шу шаҳарларнинг бирига бориб жойлашмоқчиман — бу бизга тирикчилигимизда енгилроқ бўлар эди», дедим. У: «Вой сенга, чиқма! Чунки мен у зотнинг — яъни Набий ﷺнинг — шундай деганларини эшитганман: ‹Ким унинг машаққати ва қаттиқчилигига сабр қилса, мен қиёмат куни унга шафеъ ёхуд гувоҳ бўламан›», деди.