Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Biz haj qildik va bir daraxt tagiga tushdik. Ibn Soid ham kelib, uning bir chetiga tushdi. Men: «Inna lillah, bu menga qayerdan toʻkildi!» dedim. U: «Ey Abu Said, men odamlardan koʻrayotgan narsa va ular menga aytayotgan gaplar (qanchalik ogʻir)! Ular: ‹Sen Dajjolsan› deyishadi. Sen Rasululloh ﷺ ning: ‹Dajjolning farzandi boʻlmaydi, u Madinaga ham, Makkaga ham kirmaydi› deganlarini eshitmaganmisan?» dedi. Men: «Ha, (eshitganman)», dedim. U: «Mening farzandim bor va men Madinadan chiqdim, Makkani koʻzlab boryapman», dedi. Abu Said aytdi: Men unga rahmim kelayozdi. Shunda u: «Allohga qasamki, odamlarning ichida uning joyini eng biladigani — bu menman», dedi. Men: «Kunning qolgan qismida senga halokat boʻlsin!» dedim.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз ҳаж қилдик ва бир дарахт тагига тушдик. Ибн Соид ҳам келиб, унинг бир четига тушди. Мен: «Инна лиллаҳ, бу менга қаердан тўкилди!» дедим. У: «Эй Абу Саид, мен одамлардан кўраётган нарса ва улар менга айтаётган гаплар (қанчалик оғир)! Улар: ‹Сен Дажжолсан› дейишади. Сен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Дажжолнинг фарзанди бўлмайди, у Мадинага ҳам, Маккага ҳам кирмайди› деганларини эшитмаганмисан?» деди. Мен: «Ҳа, (эшитганман)», дедим. У: «Менинг фарзандим бор ва мен Мадинадан чиқдим, Маккани кўзлаб боряпман», деди. Абу Саид айтди: Мен унга раҳмим келаёзди. Шунда у: «Аллоҳга қасамки, одамларнинг ичида унинг жойини энг биладигани — бу менман», деди. Мен: «Куннинг қолган қисмида сенга ҳалокат бўлсин!» дедим.