حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنِي حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ حَدَّثَنَا الْمُعَلَّى بْنُ زِيَادٍ الْمِعْوَلِيُّ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ بَشِيرٍ الْمُزَنِىِّ عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُبَشِّرُكُمْ بِالْمَهْدِىِّ يُبْعَثُ فِي أُمَّتِي عَلَى اخْتِلَافٍ مِنْ النَّاسِ وَزَلَازِلَ فَيَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطًا وَعَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْرًا وَظُلْمًا وَيَرْضَى عَنْهُ سَاكِنُ السَّمَاءِ وَسَاكِنُ الْأَرْضِ وَيَمْلَأُ اللَّهُ قُلُوبَ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ غِنًى فَلَا يَحْتَاجُ أَحَدٌ إِلَى أَحَدٍ فَيُنَادِي مُنَادٍ مَنْ لَهُ فِي الْمَالِ حَاجَةٌ قَالَ فَيَقُومُ رَجُلٌ فَيَقُولُ أَنَا فَيُقَالُ لَهُ ائْتِ السَّادِنَ يَعْنِي الْخَازِنَ فَقُلْ لَهُ قَالَ لَكَ الْمَهْدِيُّ أَعْطِنِي قَالَ فَيَأْتِي السَّادِنَ فَيَقُولُ لَهُ فَيُقَالُ لَهُ احْتَثِي فَيَحْتَثِي فَإِذَا أَحْرَزَهُ قَالَ كُنْتُ أَجْشَعَ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ نَفْسًا أَوَعَجَزَ عَنِّي مَا وَسِعَهُمْ قَالَ فَيَمْكُثُ سَبْعَ سِنِينَ أَوْ ثَمَانِ سِنِينَ أَوْ تِسْعَ سِنِينَ ثُمَّ لَا خَيْرَ فِي الْحَيَاةِ أَوْ فِي الْعَيْشِ بَعْدَهُحَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا الْمُعَلَّى بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ بَشِيرٍ الْمُزَنِيِّ وَكَانَ بَكَّاءً عِنْدَ الذِّكْرِ شُجَاعًا عِنْدَ اللِّقَاءِ عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ مِثْلَهُ وَزَادَ فِيهِ فَيَنْدَمُ فَيَأْتِي بِهِ السَّادِنَ فَيَقُولُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Men sizlarga Mahdiy bilan xushxabar beraman: u odamlar ixtilofga tushgan va zilzilalar boʻlgan bir paytda mening ummatimda (paydo) qilinadi. U yerni — u jabr va zulm bilan toʻlganidek — qist (adolat) va adl bilan toʻldiradi. Undan osmon ahli ham, yer ahli ham rozi boʻladi. Alloh Muhammad ummatining qalblarini boylik (qanoat) bilan toʻldiradi, hech kim hech kimga muhtoj boʻlmaydi. Shunda bir jarchi: ‹Kimning molga hojati bor?› deb nido qiladi», dedilar. (U zot) aytdilar: «Bir kishi turib: ‹Men›, deydi. Unga: ‹Xazinabonning oldiga borib, unga: Menga ber, deb Mahdiy senga aytdi, degin›, deyiladi. Bas, u xazinabonning oldiga borib, unga (shuni) aytadi. Unga: ‹Hovuchla›, deyiladi. U hovuchlaydi. Uni (yigʻib) olganida esa: ‹Men Muhammad ummatining eng ochkoʻzi ekanman; ularga kifoya qilgan narsa mendan ojiz keldimi?› deydi». (U zot) aytdilar: «U yetti yil, yo sakkiz yil, yo toʻqqiz yil turadi; soʻng undan keyin hayotda — yoki yashashda — hech qanday yaxshilik yoʻq». Bizga Zayd ibn Hubob soʻzlab berdi: menga Jaʼfar ibn Sulaymon soʻzlab berdi: bizga Muallo ibn Ziyod al-Aloʼ ibn Bashir al-Muzaniydan — u zikr paytida koʻp yigʻlaydigan, dushmanga roʻbaroʻ boʻlganda esa botir kishi edi — u Abu Siddiq an-Nojiydan, u Abu Said al-Xudriydan xuddi shunga oʻxshash rivoyat qildi va unda: «Bas, u pushaymon boʻlib, uni xazinabonga olib keladi va aytadi» (degan ziyodani) qoʻshdi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Мен сизларга Маҳдий билан хушхабар бераман: у одамлар ихтилофга тушган ва зилзилалар бўлган бир пайтда менинг умматимда (пайдо) қилинади. У ерни — у жабр ва зулм билан тўлганидек — қист (адолат) ва адл билан тўлдиради. Ундан осмон аҳли ҳам, ер аҳли ҳам рози бўлади. Аллоҳ Муҳаммад умматининг қалбларини бойлик (қаноат) билан тўлдиради, ҳеч ким ҳеч кимга муҳтож бўлмайди. Шунда бир жарчи: ‹Кимнинг молга ҳожати бор?› деб нидо қилади», дедилар. (У зот) айтдилар: «Бир киши туриб: ‹Мен›, дейди. Унга: ‹Хазинабоннинг олдига бориб, унга: Менга бер, деб Маҳдий сенга айтди, дегин›, дейилади. Бас, у хазинабоннинг олдига бориб, унга (шуни) айтади. Унга: ‹Ҳовучла›, дейилади. У ҳовучлайди. Уни (йиғиб) олганида эса: ‹Мен Муҳаммад умматининг энг очкўзи эканман; уларга кифоя қилган нарса мендан ожиз келдими?› дейди». (У зот) айтдилар: «У етти йил, ё саккиз йил, ё тўққиз йил туради; сўнг ундан кейин ҳаётда — ёки яшашда — ҳеч қандай яхшилик йўқ». Бизга Зайд ибн Ҳубоб сўзлаб берди: менга Жаъфар ибн Сулаймон сўзлаб берди: бизга Муалло ибн Зиёд ал-Алў ибн Башир ал-Музанийдан — у зикр пайтида кўп йиғлайдиган, душманга рўбарў бўлганда эса ботир киши эди — у Абу Сиддиқ ан-Ножийдан, у Абу Саид ал-Худрийдан худди шунга ўхшаш ривоят қилди ва унда: «Бас, у пушаймон бўлиб, уни хазинабонга олиб келади ва айтади» (деган зиёдани) қўшди.