Abu Said (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot shunday dedilar: «Albatta, doʻzax ahli boʻlgan (asl) doʻzaxiylar unda oʻlmaydilar ham, tirilmaydilar ham. Lekin u (doʻzax) bir qavmga gunohlari — yoki xatolari — sababli yetadi; toki ular koʻmir boʻlganlarida, shafoatga izn beriladi va ular toʻda-toʻda chiqarilib, jannat daryolariga tashlanadilar. Soʻng: ‹Ey jannat ahli, ularning ustiga suv quyinglar›, deyiladi. Bas, ular sel oqizib kelgan (uyum)dagi urugʻ kabi oʻsib chiqadilar».Абу Саид (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот шундай дедилар: «Албатта, дўзах аҳли бўлган (асл) дўзахийлар унда ўлмайдилар ҳам, тирилмайдилар ҳам. Лекин у (дўзах) бир қавмга гуноҳлари — ёки хатолари — сабабли етади; токи улар кўмир бўлганларида, шафоатга изн берилади ва улар тўда-тўда чиқарилиб, жаннат дарёларига ташланадилар. Сўнг: ‹Эй жаннат аҳли, уларнинг устига сув қуйинглар›, дейилади. Бас, улар сел оқизиб келган (уюм)даги уруғ каби ўсиб чиқадилар».